გაცნობა და პირველი თავგადასავალი (ნაწილი 2)

მგზავრი მოსაბეზრებელი აღმოჩნდა მთელი გზა თავის სულელურ ისტორიებს ყვებოდა და იცინოდა, პიტერიც უღიმოდა, გულს არ წყვეტდა მოხცუცს… ბოლოს დადგა ის წამიც როცა იგი უნდა ჩამოსულიყო, დაიწყო ისევ ლოდინი, რომელსაც ისევ მოხუცის ყბედობა ერჩია… მაგრამ საბედნიეროდ უკვე შებინდებული იყო და მზეში  ყოფნა არ უწევდა…

imagesdydut

პიტერმა უეცრად დაინახა ფეხით მიმავალი მგზავრი, რომელმაც იქვე ჩამოჯდა, იგი მიხვდა, რომ შემხვედრსაც ის გრძელი გზა უნდა გაევლო  რომლის გავლაც ასე უნდოდა, ამიტომ გადაწყვიტა გამოლაპარაკებოდა… სირთულეების გადალახვაში აუცილებლად დასჭირდებოდა სანდომიანი მეგობარი, რომელიც გვერდში დაუდგებოდა…

პიტერი მართალი აღმოჩნდა, გასაუბრების მერე მიხვდა ტომი მისი კარგი მეგობარი გახდებოდა…იმდენად ახლობელი იყო პირველივე გასაუბრებისთანავე მისთვის, რომ წამით ისიც კი იფიქრა, რომ იგი ქურდი იყო და ეს ყველაფერი – სიყალბე, მაგრამ რაც მეტს ელაპარაკებოდა მით მეტ ნდობას იჩენდა… გასაოცარია, მაგრამ ისინი ერთ უნივერსიტეტში აპირებდნენ სწავლას, ეს დამთხვევა იყო თუ სასწაული არავინ იცის… მათ ერთმანეთის სახით მეგობარი შეიძინეს…

გადაწყვიტესგზა ერთად გაეგრძელებინათ და ერთად ეცხოვრათ… უკვე უნივერსიტეტის გეგმებს აწყობდნენ, როცა ატომობილი გამოჩნდა, ახალთახალი, უზარმაზარი სატვირთოო…

შეჩერდა და ორ ახალგაზრდას წაყვანა შესთავაზა, ისინიც დათანხმდნენ… მძროლი არც თუ ისე მაღალი იყო, წვერს ატარებდა, რომელიც პიტერს ყალბი ეგონა და საეჭვო გახდა მისთვის ისიც, რომ იგი ღამე მზის სათვლეს ატარებდა.. როდესაც დასხდნენ საუბარი გაუბს მძღოლს, მაგრამ მისი სიტყვაძუნწობით დიდად ვერ მოიხიბლენ… მხოლოდ რამდენიმე სიტყვა გადაუგდო ვადებულების მოხდის მიზნით, საიდანაც გაირკვა, რომ იგი შორი გზიდან მოდიოდა. ლონდონში უნდა წაეღო ხორცი (რის გამოც საშინელი სუნი იდგა ავტომობბილში) … ცოტა გზა რომ გაიარეს მან თქვა რომ დიდი  გზა ჰქონდა გამოვლილი და რამდენიმე ღამე არ ეძინა, ამიტომ სატვირთოს უკანა ნაწილში უნდოდა დასაძინებლად გადასვლა… ამ დროის განმავლობში კი ორ მომავალ სტუდენტს უნდა ეტარებინა მანქანა… ცოტა ეუცნაურა პიტერს ეს გადაწყეტილება, მათ ხომ მართვის მოწმობაც არ ჰქონდათ, მაგრამ უცნობმა მძღოლმა დაარწმუნა ისინი, რომ ამ დროს არავინ გააჩერებდა…

3 საათის შემდეგ ტომმა პიტერს დაუსვა კითხვა რომელიც გულს უღრღნიდა… “რატომ წავიდა მძღოლი დასაძინებლად იქ სადაც ხორცი უნდა ჰქონოდა, როცა აქაც საკმარისადაა ადგილი? ” პიტერმა მაშინვე უთხრა იმ ეჭვების შესახებ რომელიც მისი დანახვისთანავე გაუჩნდა… ბევრი ლაპარაკის შემდეგ გადაწყვიტეს გადაემოწმებინათ რა ხდებოდა…

მანქანა იქვე გააჩერეს გადმოვიდნენ თუ არა გააღეს ძარა და დიდად არც გაკვირვებიათ მძღოლი იქ რომ არ იყო… საკვირველება სულ სხვა რამემ იყო…

პ.ს. გაგრძელება მალე იქნება ❤

Advertisements

არა! არა! არა!

დვჯექი მინდოდა დამეწერა პოსტი, მაგრამ ვერ მოვიფიქრე რაზე, გამახსენდა “ბიძია თომას ქოხი” , “ანა ფრანკის დღიური” , მონობა, რასიზმი, ომი, გენოციდი და თავიდან ბოლომდე პროტესტით ავივსე… მცხვენია, რომ ეს ასე იყო…

black_and_white_handshake
 არ მესმის რა დააშავეს მათ ვინც ჩვენნაირი არაა… რატომ ვაძლევთ თავს უფლებას შეურაცხყოფა მივაყენოთ, მხოლოდ იმიტომ, რომ ისინი ღმერთმა ასეთებად შექმნა… დავიჯერო, კანის ფერი ან წვრილი თვალები ამდენს ცვლის? მათაც ისევე ტკივათ ისევე უყვართ და ისევე შეუძლიათ ყველაფერი როგორც ჩვენ, ისინნიც ისეთივე ადამინები არიან როგორც ჩვენ, მაგრამ მათ მეტი გადაიტანეს ჩვენს, დიახ არ მოგესმათ,  ჩვენს გამო…
    მხოლოდ კანის ფერის გამო მათ “მონები” ვუწოდეთ… ვყიდიდით მარიონეტივით და უარესი – ვექცეოდით როგორც ნივთს… ვართმევდით თავისუფლებას… აზრის გამოთქმის უფლებას არ ვაძლევდით… დედ-მამას შვილს ვუყიდიდით, მათ ცრემლებს კი ისე ვუყურებდით თითქოს დაინამულ ბალახს, ან შეიძლება ისიც  მეტად შეგვცოდებოდა ვიდრე “მონები”… არა! თავის მართლება არ გვიშველის, ეს ჩვენი წარსულია, იარა, რომელსაც ვერავითარი ბოდიში ვეღარ მოაშუშებს…
no-racism
    მადლობა მარტინ ლუთერ კინგსს, რომ დღეს ერთნაირი უფლებები აქვს ყველას განურჩევლად რასისა ❤
w23_31207819
ომი… მძიმე თემაა არა? ვინ მოსთვლის რამდენი დიდი და პატარა უდანაშაულო შეეწირა, რამდენი დედ-მამის გარეშე დარჩა, რამდენს შვილი დაეღუპა 21 საუკუნის განმავლობაში… მინდა    II მსოფლიო ომზე გავამახვილო ყურადღება…
  წაგიკითხავთ რაიმე ამის შესახებ? იცით რა ხდებოდა? ებრაელებს ცოცხლად წვავდნენ ხალხნო… სიტყვები ვერ აღწერს იმას რაც ხდებოდა… აქ დავამთავრებ საუბარს…
russian-front-second-world-war-09

გაცნობა და პირველი თავგადასავალი (ნაწილი 1)

ცნობისმოყვარე მკითხველო, ვიცოდი დაგაინტერესებდათ როგორ გაიცნეს პიტერმა და ტომმა ერთმანეთი…

პიტერმა სკოლის დამთავრებისთანავე გადაწყვიტა ლონდონში გადასულიყო და იქ გაეგრძელებინა სწავლა, მშობლებს ძლიერ უჭირდათ ერთადერთ შვილთან განშორება, მაგრამ მას იმდენი გეგმა და მიზანი ჰქონდა, რომ უარის თქმა სისულელე იქნებოდა და ცოტა ეგოისტობაც მშობლების მხრიდან… თან რომელ მშობელს არ უნდა შვილისთვის კარგი მომავალი და კარიერა?! ბოლოს დათანხმდნენ…

პიტერმა გადაწყვიტა მშობლების დანაზოგისთვის ხელი არ ეხლო და ვინმეს დამგზავრებოდა…

sunny-road

მეოცე საუკუნის მიწურულს ავტომობილი ფუფუნების საგნად ითვლებოდა და მისი გზით მიმავალის პოვნას ეს ართულებდა, ლოდინი  დამქანცვლი აღმოჩნდა მაგრამ სხვა გზა არ იყო, თანაც ღირდა მისი ოცნების ასრულებისთვის მცირე მსხვერპლი… წინ რთული გზა ჰქონდა ვინ იცის რამდენჯერ მოუწევდა ასე დგომა და რამდენი გადახდებოდა გზაში….

ამ ფიქრებში იყო გართული როდესაც ვიღაც მოხუცმა გააჩერა მანქანა ცოტა დაილაპარაკეს პიტერმა გაარკვია სად მიდიოდა შემხვედრი ბოლოს გადაწყვიტა ცოტა მაინც მიახლოვებოდა ოცნებას და ავტომობილში ჩაჯდა…

პ.ს. გაგრძელება ძალიან მალე იქნება :3 ^_^

Diary…

two-friends-talking

ძვირფასო მეი! იმდენი რამ მოხდა ამ მოკლე დროში, არ ვიცი მოყოლა საიდან დავიწყო, ამდენი ემოცია როგორ დავატიო ერთ პოსტში, მაგრამ შევეცდები მოკლედ ავღწეო ეს სამი დღე…

პარასკევს (21 ივნისი 2013 წ) გვიან ღამით გადავწყვიტეთ კინოში წასვლა… გვეგონა გვაგვიანდებოდა და თავქუდმოგლეჯილები გავიქეცით, მაგრამ შევცდით ნახევარი საათი წინ გვქონდა, “სუპერმენზე” ავიღეთ 4 ბილეთი და სულმოუთქმელად ველოდით დაწყებას… კარგი ადგილები შეგვხვდა… მსოფლიო პრემიერაზე ერთი დღით დავაგვიანეთ, ჩამოვრჩით სამყაროს ფერხულს, მაგრამ არაუშავს აიტანს მსოფლიო, საქმე ისაა ჩვენ როგორ გადავიტანთ (ასე დაგვამშვიდა მძღოლმა  გზაში)… მომეწონა ფილმი,  სახლში რომ მოვედით 2 იყო დაწყებული, მაგრამ სულ არ ვღელავდი, სანამ არ გამახსენდა რომ დილით 6-ზე ვიყავი ასადგომი…

cavill-superman-picture

შაბათი (22 ივნისი 2013 წ) ჩემი კლასელი რომ არა 8-მდე გამღვიძებელი არ ვიყავი… უკვე ტრადიციად მექცა ექსკურსიაზე როცა უნდა წავიდე მაღვიძარა არ რეკავს, ვეღარ ვიღვიძებ და ყველა მე მელოდება… რომ გავაანალიე დილით რა მოხდა უკვე გზაში ვიყავით… ყაზბეგში ვიყავით, გერეთი მოვინახულეთ, საბედნიეროდ წასვლისას გზაში არ ვიცეკვეთ (როგორც გვჩვევია ხოლმე) , თორემ გერგეთზე ვეღარ ავიდოდით, კუნთები ახლაც მტკივა, ჩვენ მოკლე გზით ავედით, სულ ციცაბო აღმართზე ვიარეთ,  ვინ მოსთვლის რამდენჯერ წავიქეცით, მაგრამ ღირდა, ასეთი ლამაზი ბუნება არასოდეს მინახავს… ახლაც არ მჯერა, რომ მე იქ ვიყავი, ვუყურებდი და ფოტო მეგონა… ენით აუღწერელი იყო… წამოსვლისას ვიქეიფეთ და გზში, მიუხედავად დაღლილობისა ცეკვის ხასიათზე ვიყავით, საწყალი მარშუტკა კი არ მიდიოდა არამედ – მიხტოდა…

კვირა (23 ივნისი 2013 წ)  დილით დაღლილობის აღარაფერი მეტყობოდა… მე ანო (რომელზეც უკვე მოგიყევით, მგონი უკვე კარგად იცნობთ) და თაზო (ჩემი კლასელი და კარგი მეგობარი) სასეირნოდ ვიყავით მთელი თბილისი შემოვიარეთ… ნაყინები ჩავცეცხლეთ, ვიცინეთ, ვილაპარაკეთ… მოკლედ რომ ვთქვა კარგი დრო გავატარეთ საღამოს მოვედი სახლში…

IMG 157(რას ვგავარ აქ, მაგრამ არაუშავს 😀 )

პ.ს. ცოტა თაზოზე რომ არ დავწერო მომკლავს 😀 რა ხანია ვპირდები…

ჩვენთან მეხუთე კლასიდან გადმოვიდა.. ყველასთან ისე სწრაფად გამონახა საერთო ენა, რომ მისი კომუნიკაბელურობის კეთილი შურით შემშურდა… კარგი ადამიანია, მხიარული და სანდო… მაგრამ თუ სადმე ამასთან ერთად მიდიხარ დარწმუნებული უნდა იყო, რომ დაიკარგები… ამის ინტუიციაზე იაროს ჩემმა მტერმა 😀 ❤

//

პიტერი და ტომი

ძვირფასო მკითხველო, უპირველეს ყოვლისა მინდა იცოდე, რომ გადავწყვიტე ორი პერსონაჟის შემექმნა, რომლებზეც შემდეგ ხშირად დავწერ ხოლმე, ეს არ იქნება მოკლე სიუჟეტიანი (სამნაწილიანი, როგორც აქამდე ვწერდი) მოთხრობა, მინდა რაღაც სქელტანიანი დავწერო…რას ფიქრობ? მგონი არ უნდა იყოს ცუდი აზრი, არა?…

 two anime boys and bicycle
20 საუკუნის მიწურულს ლონდონში მორტიმერ სტრიტზე ცხოვრობდნენ პიტერ ჯონსონი და ტომ ედისონი, ისინი კურსელები იყვნენ…  ორი განუყრელი მეგობარი, მთელს დროს ერთად ატარებდა შეიძლება ამით აიხსნას მათი ერთნაირი მანერები, სიარული, გემოვნება, ხასიათი, ჩაცმის სტილი… ტყუპები გეგონებიდათ, გარეგნობაც ერთნაირი რომ ჰქონოდათ…
   პიტერი მაღალი იყო, დიდი თაფლისფერი თვალებით, მუქი თმით, პატარა ცხვირით, ხოლო ტომი  პიტერზე ცოტა დაბალი, მწვანე თვალებიანი, ღია ფერის აჩეჩილი, ოდნავ გრძელი თმით… პატარა, აპრეხილ ცხვირზე მუდამ სათვალე ჰქონდა  წამოსკუპებული, რომელიც ჭკვიანი ახალგაზრდის შეხედულებას აძლევდა… ჭკუა არც ამის გარეშე აკლდა, მთელს უნივერსიტეტში იყო განთქმული თავისი წიგნისჭიობით…
    მეგობრებს უყვარდათ თავგადასავლები და იმ უცნაური ამბების სააშკარაოზე გამოტანა რაც გარშემო ხდებოდა, ამიტომ გამუდმებით შარში ეხვეოდნენ… მათთვის თავგადასავალი ყოველდღიურობად იქცა…

Diary…

girl-red-hair-Favim.com-466650

ძვირფასო მეი! მინდა მოგიბოდიშო, რომ ვერ მოვახერხე აქამდე შენთან საუბარი… საპატიო მიზეზი მაქვს – გამოცდები მქონდა, ჯერ-ჯერობთ ყველაფერი კარგადაა ქართული, ქიმია და მათემატიკა უკვე მოვიშორე,  ფიზიკა დამრჩა… ნიშნებს როგორც კი გავიგებ გაცნობებ… :3 ❤

მთავარი სულ გადამავიწყდა… დღეს  შენი სახლის (ბლოგის) დიზაინი შევცვალე… რას ფიქრობ? კომფორტულია? მგონი შენს გემოვნებაში უნდა ჩაჯდეს, არა? ვიცი დაუკითხავად არ უნდა შემეცვალა, მაგრამ…

კარგი, გავიქეცი… არ იცელქო მეი  ❤ :*

პ.ს. ახალ დიზაინზე თქვენი აზრი დატოვეთ კომენტარებში… ❤ ^_^ ყველას გთხოვთ, ჩემთვის მკითხველის სიტყვა ბევრს ნიშნავს ❤

Scary Stories

I Love Scary Stories very Much, so I decided to tell you some of my favourites… ❤ Hope You’ll like them ^_^

P.S. Read It With music ❤ 😛

Bloody Mary

Mary was little beautiful girl… Their family Moved in big city and she was new there. In The City there lived one girl and she hated Mary from the first time she saw her, because she was beautiful… Time passed by and Mary become day by day mere and more popular and envious girl decided that she must become most beautiful girl in the city again… When Mary was outside she caught her and mutilated her… after that day Mary Disappeared and people say that she become cruel and took vengeance For her lost beauty she appears in the mirrors and maims people…

horror

The Babysitter Story

The babysitter story is truly an unforgettable urban legend, often told at slumber parties. The tale has different variations but the spooky and downright terrifying elements remain the same.

As the story goes, a teenage girl is hired by a young couple to baby-sit their two small children. They go out to a dinner party and leave the girl to tend to the kids in a somewhat isolated, large house at the end of the block.

When the hour gets late, she puts the children to bed and sits down to watch some late-night TV. The phone starts ringing and startles the half-asleep teenager. When she answers it, she hears heavy breathing and a man tells her he is “coming to get her.” While she is somewhat scared, she dismisses it as a prank phone call.

About 15 minutes later, the phone rings again. When she answers it, the man starts laughing and tells her that he is closer. The baby sitter is truly frightened now and calls the police.

They tell her that it’s probably just a prank phone call, but they will try to trace the call — so she must keep him on the line as long as possible if he calls another time. She once again settles down on the couch, not sleepy at all.

The phone rings a third time and the man tells her he has come for her and it’s only a matter of time. He continues with some heavy breathing until the babysitter is so terrified that she hangs up the phone again.

She quickly decides to get the children and flee the house when the phone rings again. This time it is a policeman on the other end and he tells her frantically “GET OUT OF THE HOUSE NOW!” THE MAN IS INSIDE THE HOUSE AND IS CALLING FROM THE UPSTAIRS EXTENSION!”

She runs from the house as the police arrive. The madman escapes but they find the children upstairs dead and a bloody axe laying on the bedroom floor next to an open window.

Note: The baby-sitter urban legend is as old as the hills. In this story, the man is always calling from the “upstairs extension,” but it’s unlikely that he would be able ring the phone from an extension. In most instances, he would have to be calling from a separate phone line upstairs…

Humans Can Lick Too…

A young girl named Lisa was often left alone at home because her parents worked late, so they bought her a dog to protect her and keep her company. One night Lisa was awakened by a constant dripping sound. She got up and went to the kitchen to turn off the tap properly. As she was getting back into the bed she stuck her hand under the bed and the dog licked it reassuringly.

The dripping sound continued, so she went to the bathroom and turned off the tap properly in there, too. She went back to her bedroom and again stuck her hand under the bed, and again the dog licked it. But the dripping continued, so she went outside and turned off the taps out there. She came back to bed, stuck her hand under it, and the dog licked it again.

Still the dripping continued, drip, drip, drip. This time she listened and located the source of the dripping — it was coming from her cupboard. She opened the cupboard door, and there was her dog hanging upside down with its neck cut, and written on the window on the inside of the cupboard door was, “HUMANS CAN LICK TOO!!!”

ცუგო…

6313316954_4cc0631cf5_z

სახლში დილით ყველაზე ადრე მე ვიღვიძებ და ცა რომ გაღიავდბა, ჩემს პატრონს, რომელსაც დილით გარეთ გავყავარ ძილს ვუფრთხობ…  თავიდან ხელებს მიქნევს, უნდა, რომ თავი დავანებო, მაგრამ ნურას უკაცრავად! მე ეზოში მინდა, იქ საქმეები მაქვს…   ბოლოს მიზანს ვაღწევ და ეზოში მივდივართ… დილაობით ცოტა სუსხია, მაგრამ დიდად არ მაწუხებს.. პატრონს ფრიზბი მოაქვს ხოლმე და სტადიონზე მეთამაშება, მიყვარს ეს თამაში… გამიმართლა, ძალიან კარგი მეგობრები მყავს, გამუდმებით ჩემზე ზრუნავენ…

სახლში რომ ავდივართ, ორფეხები  წასასვლელად ემზადებიან, მერე მხოლოდ ორი პატრონი რჩება სახლში და ცოტა მოწყენილი ვარ, ამ დროს ჩემთან თამაშისთვის არავის ცალია… საწოლზე მივწვები და ვფიქრობ ხოლმე, ზოგჯერ ოჯახის წევრების ნივთებთან ახლოს, იქ მათი სუნი დგას ^_^…

2013-05-fdfdf26 13

დრო  ნელა გადის… ბოლოს მოვლენ ჩემი მხიარული ორფეხები…  პირველად ჩემი უჟმური პატრონი მოდის, არ მეთამაშება, მარტო თავის  Play Statin-თან თამაშობს… მერე დანარჩენი ორიც… შემოსულებს ვეგებები ხოლმე, ისინიც მეფერებიან, მაგრამ ჯერ სათამაშოდ არავის სცალია… ამ დროს სულ გარეთ გასვლა მინდა თუ ვერ მივახვედრე, იძულებული ვხდები ლაპარაკი დავიწყო… ცოტა მიჭირს, მე ხომ მხოლოდ ხმოვნების თქმა შემიძლია… პატრონები, როგორც კი მიხვდებიან ჩემს სურვილს მაშინვე მისრულებენ… არ მოწონთ  სავარძელზე რომ ავდივარ, მაგრამ როცა ოთახში არავინაა მე მაინც მოვიკალათებ ხოლმე იფ რა კარგია… ზოგჯერ მიბრაზდებიან ხოლმე… მაგრამ დიდხანს არ ვიტოვებ გულში… ნეტავ შემეძლოს ვუთხრა მათ, როგორ მიყვარს   <3… არასოდეს მივატოვებ , იმედია ისინიც სულ ჩემთან იქნებიან …

2013-05-26 13

პ.ს. მკითხველო ამ პოსტით მინდოდა გაგეგო, რომ ძაღლი ბევრ ორფეხას ჯობია ❤ არასოდეს მიატოვოთ ისინი, მათ უყვარხართ, არ არიან ცბიერი არსებები თუ არ მოეწონეთ ლაქუცს არ დაგიწყებენ და პირდაპირ გეტყვიან სათქმელს ❤ არასოდეს გატკენენ გულს, იმ დღის გარდა როცა დატოვებენ წუთისოფელს… :X