და ჩვენ, ვიღაც უცნობო!

და მე და შენ, ვიღაც უცნობო, წავალთ შორს.

ჩვენ ნიღბებით ვიქნებით, როგორც მასკარადზე. შენ ყაჩაღივით გექნება თვალები შავი ლენტით ახვეული.  მე – ნაზ ვერცხლისფერ ნიღაბს მოვირგებ, რომელიც მხოლოდ თვალებსა და ცხვირის ნაწილს დამალავს.

ეს იქნება ბალ-მასკარადი მხოლოდ ჩვენ ორისთვის.

და ჩვენ , ვიღაც უცნობო, ერთმანეთს სახელებსაც კი არ ვკითხავთ.

მე არ დამჭირდება ჩაგეხუტო ან თვალები დავხუჭო როცა ჩემს გრძნობებზე დაგელაპარაკები, რადგან თვალებში ყურება ვერ დამაბრკოლებს.

ჩვენ ერთმანეთს გავანდობთ ჩვენს ყველაზე ბნელ საიდუმლოებებს,  ერთმანეთს ვეტყვით იმას რასაც სხვას ვერ ვეტყოდით,  ერთი დღით ვიქცევით გადაშლილ წიგნად, მთელი ჩვენი ისტორიებით. ვისაუბრებთ ისე როგორც „გაგვისწორდება“ და არა ისე როგორც სუფრაზე მეგობრების წრეში ან სადმე ელიტარულ საზოგადოებაში, არ ვიფიქრებთ იმაზე, თუ როგორ შთაბეჭდილებას დავტოვებთ და ეს სულ ამ ნიღბების დამსახურება იქნება, ნიღბების – რომლებმაც ზღვარი გააქრეს.  თურმე რეალურ, გულწრფელ ურთიერთობებს ეს აკავებდა, ზღვარი – ვინაობისა.

და ჩვენ ვიღაც უცნობო, ამ დღის შემდეგ ერთმანეთს გამოვემშვიდობებით და ვეღარასდროს, ვეღარასდროს შევხვდებით, ან იქნებ შევხვდეთ კიდეც ვინ იცის? მაგრამ ჩვენ ერთმანეთს ვერ ვიცნობთ. და მე შენთვის და შენ ჩემთვის, ჩვენ ორივენი ვიქნებით ვიღაც უცნობები, რომლებმაც ერთმანეთს ერთი დღე გაულამაზეს.

და მე და შენ ვიღაც უცნობო, წავალთ შორს! შორს ერთმანეთისგან!

პ.ს. უბრალოდ ვფიქრობდი და რა კარგი იქნებოდა უცნობების ფესტივალი რომ იყოს, ადამიანები ემოციებისგან დაიცლებოდნენ. ფსიქოლოგიურად ვინმესთვის ყველაფრის გაზიარებას საკმაოდ კარგი შედეგი მოაქვს მაგრამ ფსიქოანალიტიკოსს ყველა ყველაფერს ვერ ეუბნება…

Advertisements

One thought on “და ჩვენ, ვიღაც უცნობო!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s