On the edge of reality!

ოთახი სავსე იყო ნაცნობ-უცნობებით, მახსოვს დიდი ღუმელი და სიფრიფანა ფაიფურის ფინჯნები, მგონი ჩაის ვსვავდით. თბილი გარემო იყო, ვიღაც უცნობის ღიმილიც მახსოვს მერე, რაღაც სიცივისმაგვარმა დამიარა ტანში, თავადაც არ ვიცი რატომ ან როგორ, გარეთ გამოვვარდი, სახლი რომელიც დავტოვე არასოდეს მენახა, სახლიდან თითქოს ორი ნაბიჯიც არ გადამიდგამს, რომ სუნთქვა  შემეკრა ტრასა გადაჭედილი იყო ხალხით, მაგრამ ეს არ იყო ჩვეულებრივი სიტუაცია, ეს არ იყო ჩვეულებრივი ხალხი. ჰაერში ლივლივებდა  შუშის “კოლოფები” თავისი მიცვალებულებითურთ,  ჟრუანტელმა დამიარა.

ნეკროფობია კიდევ გაორმაგდა, გასამმაგდა… გაასმაგდა. უკან გავიხედე სახლი აღარ ჩანდა,  დასაბრუნებელი გზა აღარსად იყო, საშინელმა შიშმა შემიბყრო, ზურგზე ვიგრძენი თითქოს ვიღაც მათკენ მიჯიკებდა, მაგრამ შიშით ვერ მივიხედე, ეს რომ ისეთივე მოლივლივე მიცვალებული ყოფილიყო… არა! არა! არა! გაფიქრებაც არ მინდა! დაჟინებით დავიხედე დაბლა, მაგრამ რაც იქამდე იხილეს ჩემმა თვალებმა სრულიად საკმარისი აღმოჩნდა, მიცვალებულების ნაწილი დასახიჩრებული იყო, ზოგი სულ გაშავებული, არ ვიცი ეს რისგან იყო გამოწვეული და ჩემი ნეკროფობიის გადამკიდე სულაც არ მსურდა ამის გარკვევა.

უცბათ ეს ყველაფერი გაქრა და სასაფლაოზე აღმოვჩნდი. ხელები წელზე მაგრად შემოვიხვიე, ისე თითქოს საკუთარ თავს ვეხუტებოდი და ვამშვიდებდი. მე ჩვეულებრივ სასაფლაოზე არ ვიყავი, აქ მიცვალებულები მიწაზე ესვენა გამჭვირვალე კუბოებში, ჩემდა გაასაოცრად არცერთი მათგანი გახრწნილი არ იყო, ირგვლივ სხვადასხვა ფორმის შუშის კოლოფებს ვხედავდი, მინდოდა თვალებზე რამე მქონოდა ახვეული, თუნდაც ბრმა ვყოფილიყავი ორონდ ეს ყველაფერი არ დამენახა და არ დამემახსოვრებინდა. ერთ-ერთ “კოლოფში” დავინახე როგორ გაახილა თვალი ადამიანმა, არსაიდან მოსული ხალხი კი მას შემოეხვია და იქიდან გამოიყვანა.

არა ეს ვერ იქნებოდა რეალური, მაგრამ მე ამ ყველაფერს ისე რეალურად აღვიქვავდი!  მე ალბათ სადღაც რეალობის  ზღვარზე ვიყავი!

შუქმა თვალი მომჭრა, მე გვირაბში ვიდექი. ნუთუ ეს იყო ის საოცარი გვირაბი, რომელზეც ამდენს დაობენ, რომლის ბოლოსაც სინათლეა? სხვა რა დამრჩენოდა? შუქს  მივყევი. გასასვლელს თითქმის მივუახლოვდი, როცა ისევ დავინახე ის “კოლოფები” რომლებიც უკვე არანორმალურად მეზიზღებოდა. ჩემდა გასაოცრად არ შემშინებია, მეშინოდა მხოლოდ რამდენიმე მიცვალებულის, ხოლო დანარჩენები შიშს არ იწვევდნენ. სიბნელეში ჯერ მხოლოდ ჩემი ორი თვალი იცქირებოდა, მერე 4 მერე 6… 10… 20… რათქმაუნდა ისინი მე არ მაშინებდნენ, რადგან არ იყვნენ მიცვალებლები, ისინი შემთხვევით მოხვდნენ აქ…

საშინლად შემცივდა, ჩამობნელდა და…. მე უეცრად თვალები გავახილე, უკვე ჩემს ოთახში ვიყავი, საწოლში მოკუნტული, მეშინოდა შუქის ასანთებად ადგომის, ვგრძნობდი ნელ-ნელა ლოყები როგორ მისველებოდა. ვტიროდი, ალბათ იმიტომ რომ  ჩემს წარმოსახვაში არსებულმა ამ გვამებმა  შემაშინეს. მინდოდა დამვიწყებოდა რაც ვნახე მაგრამ უშედეგოდ, ტელეფონი ავიღე იმ იმედით რომ ვინმეს ეღივძებოდა, მაგრამ ერთადერთი ადამიანის გარდა ჩემთვის ვერავინ მოიცალა!

და დავიძინე, ქვეცნობიერად კი მეშინოდა, რომ შეიძლებოდა ეს კოშმარი გაგრძელებულიყო, რომ მე კიდევ ერთხელ აღმოვჩნდებოდი რეალობის კიდეში.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s