როცა დავბრუნდი

„-  მგზავრებს ვთხოვთ გამოცხ…“ ხმა ყურსასმენებით ჩავახშე, ეს ოთხი წელიწადი ისე გავიდა თითქოს არც ყოფილა, გუშინდელივით მახსოვს ამ აეროპორტში, პირველად რომ დავადგი ფეხი ნანატრ ინგლისში.

აეროპორტი დიდად არ შეცვლილიყო, დამლაგებლები ისევ დარბოდნენ წინ და უკან, რათა შემომსვლელების მიერ შემოტანილი ჭუჭყი სწრაფად მოეშორებინათ, აქ სისუფთავის შენარჩუნება რთულია სულ წვიმს, მუქი ფერის ნაფეხურების წმენდა კი სასჯელივით გახდომიათ ამ უნიფორმაში გამოწყბილ ქალებს.

საპირფარეშოში შევედი, სარკიდან გამხდარი სილუეტი მომაშტერდა, თვალები მაგრად დავხუჭე და გავახილე, სილუეტი ძლივს გამოიკვეთა. შავად ჩახატული თვალები ოდნავ გადღაბნილიყო და უფერული ტუჩები ამ კონტრასტში საშინლად ცივ , უემოციო სახეს მიჩენდა. ჩემს არაფრისმეტყველ სახეს დაკვირვებით დავუწყე ცქერა და მომეწონა აი ასეთი ვარ – ყინულივით ცივი და მკაცრი, იმდენად მომეწონა ჩემი ეს იმიჯი რომ ანარეკლს შევატყვე როგორ ჩაეღიმა, მე ვიღიმოდი, ძველებურად თბილად. სულელივით საკუთარ ანარეკლს ვუღიმოდი.

მუსიკას ოდნავ ჩავუწიე, ” There’s possibilities..” გაისმა ყურსასმენებში  Lykke Li-ს ცივი ხმა „ზუსტად ამ მომენტს შეეფერება“, გავიფიქრე “tell Me when you hear my heart stop” ჩემდაუნებურად ავყევი სიმღერას…

შუაზე გადაყოფილი თმა გვერდულად გადავივარცხნე და ოთახი დავტოვე, გარეთ ხალხი ისე არ ირეოდა, როგორც ჩემი ჩამოსვლის დღეს, ან იქნებ ირეოდა კიდეც, მაგრამ ჩემი განწყობა არ მაძლევდა ამის დანახვის უფლებას.

თვითმფრინავისკენ წავედი, როცა ვიღაც უცნობს დავეჯახე, ეს არანორმალურად ლურჯი თვალები ადრეც მენახა, ხო ეს ის იყო, ვისაც ოთხი წლის წინ ამავე ადგილზე ზუსტად ასევე შევეჯახე, უყურადღებო ვარ და მეტი არაფერი გავბრაზდი ჩემს თავზე, და მის ფორმას თვალი შევავლე. „ჰო რა თქმა უნდა, მაშინაც ასე ეცვა, ალბათ აქ მუშაობს.“, ჩემთვის  გამოვიტანე დასკვნები.

-I’m sorry young Lady! -მითხრა და თავი დახარა, ხელით უცებ ვანიშნე არაუშავს მეთქი სიტყვიერი პასუხი არც გამიცია, უკვე ვაგვიანებდი . სასწრაფოდ გავიქეცი თვითმფრინავისკენ.

ჩემს ადგილზე მოვიკალათე, წინ ხანგრძლივი მგზავრობა მელოდა და კომფორტულად უნდა მოვწყობილიყავი. ფანჯარაში წვიმის მსხვილი წვეთების გარჩევა არც ისე რთული იყო, სტიუარდესა გამოჩნდა, მორჩა… მე ვემშვიდობებოდი ჩემს ლონდონს, ჩემს ლამაზ ოთხ წელიწადს.

“Lady” ჩავიჩურჩულე ცოტა ხმამაღლა, ფიქრებში წასულმა, ამიერიდან აღარავინ მომმართავდა ასე, ამიერიდან სადაც მინდოდა იქ ვერ ვილაპარაებდი ჩემს საყვარელ ენაზე, ამიერიდან ზრდილობიანი ხალხი შემცირდებოდა, ამიერიდან ერთი ტიპის ხალხიდან მომიწევდა მეორე ტიპის ხალხთან შეგუება, ამიერიდან აღარავინ შემომთავაზებდა დესერტად ნამდვილ ინგლისურ პუდინგს, ამიერიდან ჩაიზე აღარ მიმიწვევდნენ და კიდევ იყო უამრავი რამ, რაც მე მხიბლავდა და ვეღარ იარსებებდა ჩემს გარშემო.

თვითმფრინავი ზანტად დაიძრა.

*           *            *

რამდენიმე საათიანი ფრენის შემდეგ აეროპორტში დავეშვით, მგზავრობამ მშვიდად ჩაიარა ყოველგვარი გაუთვალისწინებელი შემთხვევების გარეშე.

აეროპორტში მამა მელოდა.

-როგორ იმგზავრე სარა? -მკითხა ისე თითქოს თემას ეძებდა, ამდენხნიანი განშორების შემდეგ ცოტა გაუცხოვებულიყო.

-კარგად მა.. თქვენ როგორ ხართ? უჩემოდ ხომ არ მოიწყინეთ?

-ცოტა… -ჩაილაპარაკა მხნედ და მანქანისკენ გამიძღვა, თან ჩემს ვეებერთელა ჩემოდანს მიათრევდა. – დაგენანა შენი ოცნების ქალაქის დათმობა?

-კი.. ძალიან. – ვუთხარი გულახდილად და ამოვიოხრე.

-დედამ გადაწყვიტა სახლში დაგელოდოს, მგონი რაღაც გემრიელსაც დაგვახვედრებს.

მანქანიდან ვხედავდი ქუჩებს რომლებიც უკვე დიდი ხანი იყო არ მენახა, ცოტა არ იყოს ჩემს ასეთ რეაქციას არ ველოდი, მე ძალიან მყვარებია ჩემი უბანი. ადგილები სადაც ყოველდღე დავდიოდი, სკოლა, ყველაფერი ძველებურად იყო.

სახლში მთელი ოჯახი შეკრებილიყო, დღემ ასე თუ ისე მხიარულად ჩაიარა, უფრო მეგემრიელა დედას ნახელავები. ისინი არ შეცვლილიყვნენ, ლონდონი ძალიან მიყვარდა მაგრამ არა მათთან ყოფნაზე მეტად, მე იქ მომავლის პერსპექტივა მქონდა, იმ მომავლისა, რომელიც კაცმა არ იცის იარსებებდა თუ არა. აქ კი წარსული და უკვე აწმყო, რომელიც არსებობდა და მე შევიგრძნობდი მის არსებობას მე ისევ დავბრუნდებოდი ლონდონში, მაგრამ ახლა უკვე ვიცოდი რომ სახლში დაბრუნება ღირდა. იმ ქვეყნის გამო, რომელიც მომავალში ვერაფერს დამპირდებოდა არასწორი იქნებოდა ძვირფასი ადამიანების დათმობა.

*              *              *

მეორე დღეს სახლი დაცარიელდა.

ჩემს და-ძმებს საქმეები ქონდათ, მათ უკვე თავიანთი ცხოვრება აეწყოთ, ოჯახი და ბავშვები. მე დედასთან და მამასთან სრულიად მარტო ვრჩებდი. მხოლოდ ახლა მივხვდი, რომ მათ მთელი ამ დროის განმავლებაში ვჭირდებოდი. თითქოს უკვე მათი შვილები მათი ცხოვრების ნაწილი აღარ იყვნენ, თითქოს ეს ჯაჭვი გაწყდა. მათ უკვე მხოლოდ ერთმანეთიღა დარჩენოდათ ჯაჭვში.

თავი ცუდად ვიგრძენი, თითქოს მათ შრომა ვერ დავუფასე, თითქოს ჩემი წასვლით ისინი სრულიად მარტო დავტოვე, თითქოს მე დავუშვი ამ ჯაჭვის გაწყვეტა.

და მე ჩემ თავს დავპირდი რომ მე კიდევ დავბრუნდებოდი თანაც ხშირად, მხოლოდ იმიტომ, რომ ეს ჯაჭვი არ გაწყვეტილიყო მხოლოდ იმიტომ, რომ მე მათ წრეში ყოფნა მაბედნიერებდა. მხოლოდ იმიტომ, რომ ეს იყო რეალობა, რომელსაც 100 პროცენტით ვგრძნობდი.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s