განდეგილობაზედ!

ძვირფასო მკითხველო! იმ დღეს კლასში სიტყვამ მოიტანა და ვფიქრობ კარგი იქნება თუ ჩემს აზრებს ამის შესახებ თქვენც გაგიზიარებთ, თუ გინდათ ამას აღსარება დაარქვით , ან ცხოვრების ნებიერას ნაბოდვარი, ან სატანის მიერ მოგზავნილის ქადაგება, რაც გინდათ, ამას არ აქვს არსებითი მნიშვნელობა მე კი ჩემსას ვიტყვი…

იყო დრო, მეშინოდა, თანაც ძალიან მეშინოდა იმის, რომ ჩემი ამა თუ იმ ქმედების გამო დავისჯებოდი რაღაც ჯოჯოხეთში, მერე კი მივხვდი, რომ არსადაა იმაზე დიდი სადამსჯელო ორგანო ვიდრე – ცხოვრების ფერხულია. ვუყურებ ხალხს, რომლებიც იშენებენ ირგვლივ კედლებს, მხოლოდ იმისთვის, რომ გაეთიშნონ მას, მე თუ მკითხავთ სწორედ ესაა შვება და ვერ ვხვდები, როგორ შეიძლება ცხოვრებისგან განდგომა იყოს შესაძლებლობების შემოწმება, შენ ხომ ამ დროს ტყვიაგაუმტარ ნაჭუჭში ხარ ამ ცხოვრებისეული საშინელებებისგან შორს. სულაც არ წარმოადგენს ეს რაიმე გამოცდას, პირიქით შენ ამ დროს ეთიშები თამაშს და გადადიხარ „დაპაუზებულ“ მდგომარეობაში, როცა არავითარი საშიშროება აღარ გემუქრება.

რელიგიური მიზეზების გამო ყველაფრისგან განდგომა და განდეგილობაც ასეთივე უაზრობა მგონია, ესეთი ცხოვრება სულაც არ ცდება ადამიანურ შესაძლებლობებს, პირიქით მის უფრო გამარტივებულ ფორმებში ჯდება, რადგან არამგონია ასეთი ყოფისას აღმოჩნდე ისეთი განსაცდელის წინ რისი მოწყობაც შენთვის ცხოვრებას შეუძლია. როცა, მთელს დღეს ოთხ კედელში, ლოცვაში ატარებ აქ დრო და სივრცე უკვე მნიშვნელობას კარგავს, შენ 1 წამით ადრე დაიწყებ ლოცვას თუ ერთი წამით გვიან არ აქვს ამას რაიმე მატერიალური მნიშვნელობა. ხოლო თუ ამ ოთხ კედელს გამოცდები საქმე სულ სხვა გვარად იქნება, აქ  შეიძლება შენს წამიერ დაგვიანებას ემსხვერპლო ან სხვა გახადო ამის მსხვერპლი, რამეთუ აქ დრო და სივრცე ბატონობს. შეიძლება შენ აღმოჩნდე არასწორ ადგილზე არასწორ დროს, ამან კი გამოიწვიოს ვიღაცის შეყოვნება, იმან კიდევ სხვა შეაყოვნოს , ამ დროს ეს უკანასკნელი, რომელიც იმ დროს სხვაგან უნდა ყოფილიყო შესაძლოა მანქანამ გაიტანოს და აღმოჩნდეს, რომ მძღოლი დილით ცოლს რომ 2 წუთით არ შეეჩერებინა იმ დროს იმ კონკრეტულ ადგილს გაცდენილი იქნებოდა და ეს ყველაფერი უმსხვერპლოდ ჩაივლიდა. მაგრამ ამ ჯაჭვს რომ მივყვეთ, ვინ სად დაიწყო მოვლენათა ცვლილება, დამნაშავეს ვერასოდეს ვიპოვით და პრინციპში ის არც არსებობს.

ახლა აღარ მეშინია, იმიტომ, რომ ვიცი ცხოვრებისეული ტკივილი და ბედნიერება, საერთოდ ყველაფერი მორჩება ოთხფიცარს შორის, იქაც მეყოფა ამ ცხოვრებისგან გათიშვა და ე.წ. „დაპაუზებული“ მდგომარეობა.

ცხოვრება ხანმოკლე თავგადასავალის შანსია მარადიული ძილის წინ და სულაც არ მინდა ეს შანსი მოვსპო რაღაც განდეგილური არსებობით. ეს იქნება ჩემი შესაძლებლობების შემოწმებისგან გაქცევა და არა თავის გამოცდა. ვთვლი, რომ ეს ისეთივე სისულელეა, როგორც სკოლაში გამოცდიდან უეცარი გამოქცევა, ასე ხომ შენს მომავალს შენივე ხელით უსვავ ხაზს.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s