ლამაზ სხეულში ლამაზი სული?

 

თქეშა წვიმის ხმაში ყურსასმენებიდან გადმოღვრილი მელოდია ჩახშულიყო, მაღლა არ ვიხედებოდი, არ მინდოდა სახე ერთიანად დამსველებოდა, მითუმეტეს ახლა, როცა თალები ძლივს ჩავიხატე სარკის წინ საათ ნახევრიანი ტრიალის შემდეგ. გაზაფხულდა-თქო და გავიჯეჯილე, ქოლგა არ წამოვიღე, სულელი, სულელი, სულელი მე! ძლივს გავბედე მაღლა თავის აწევა, საშინლად ცივი წვეთები სახეზე ვიგრძენი, შემაჟრჟოლა, ჩემს წინ სილუეტი გამოიკვეთა, გრძელი, შავი სწორი თმა, სახე არ ჩანდა, მაგრამ ზუსტად ვიცოდი ის იყო… მისი დგომის მანერა, წითელი ქოლგა, რომელთან ერთადაც არასოდეს მინახავს, მაგრამ მაინც ის იყო და ამაში ეჭვის შეტანა ჩემი მხრიდან დანაშაული იქნებოდა და მეტი არაფერი.

გაზაფხულის წვიმის სუნი ვიგრძენი, ჩამთბა… არ ვიცი, მართლა იდგა გაწუწულ „ტრასაზე“ ეს სურნელი, თუ მხოლოდ დეჟავიუს მორიგმა დარტყმამ იკივლა ჩემს თავში.

ნაბიჯს ავუჩქარე, მუსიკის ფონზე გარკვევით ისმოდა ფეხსაცმლის კაკუნი, ვუახლოვდებოდი, წვიმა კი თითქოს იმატებდა, ის ვერ მხედავდა , ზურგით იდგა, თავ ჩაღუნული მივიწევდი წი, როცა წვიმა შეწყდა, ყოველ შემთხვევაში ჩემს თავზე შეწყდა. ქოლგის ქვეშ ვიყავი.

თავი მაღლა ავწიე და მისი მზერა დავიჭირე, სქელი ტუჩები, პატარა კოხტა ცხვირი და მწვანე თვალები, მისი მწვანე თვალები!

ჩავეხუტე, ალბათ ზედმეტი იქნებოდა ამ მომენტის სიტყვებით და ლაპარაკით შევსება.

როგორ მიყვარს ჩემი შტერი!

მისი სუნი ვიგრძენი! მივხვდი! ლამაზ სხეულში ლამაზი სული, ან იქნებ სუნი? ალბათ ორივე… არ ვიცი, მაგრამ ის კი ზუსტად ვიცი, რომ ადამიანებს სულ ვიყვარებდი მათი სულიერი სამყროს გამო, რომელსაც ჩემთვის მიმზიდველი სურნელი ადიოდა! და ეს სურნელი ხშირად იმდენად მაბრმავებდა, მათრობდა, რომ ადამიანის გარეგნობაც კი მიყვარდება, ისევე როგორც მიყვარს ჩემი ლამაზი, მწვანეთვალება ბიძაშვილი და მისი სუნი! გაზაფხულის თქეშა წვიმის სუნი!

p.s. ვულოცავ ჩემს ბლოგს დაბადების დღეს! უკვე 2 წლის ვართ!

Advertisements

სად არის „გზა ხსნისა“?

აზრი არა აქვს! მაინც არავინ დამეთანხმება… რატომ ? იმიტომ, რომ მათი არ დათანხმებით დაადგებიან გზას ხსნისას… მე? გამეცინება, ან სხვა რა გზა მაქვს? ვინ ამომაღებინებს საერთოდ ხმას?! სიტყვები მხოლოდ ფურცელს დარჩება, როგორც „ისტორიას დარჩება ის, რაც ვიპოვეთ ჩვენ.“

„გზა ხსნისას“ ხსენებისას ვხედავ უზარმაზარ რიგს. რომელიც აბათ საქართველოს 90იანების რეალობას თუ მოგაგონებთ, როცა ქალები, კაცები, დიდები და პატარები ელოდნენ პურს, მაგრამ ეს რიგი ბევრად უფრო მაშტაბურია, ესაა რიგი „ტენდენცია“ რომელზე უარის თქმის შემთხვევაშიც წიხლით შეგდგებიან, დაგემუქრებიან სამარადისო ტანჯვით რომლის შიშმაც გააერთიანა ისინი. რიგი თითქმის არ იძვრის. ხალხს შორისაც არაა რაიმე კანონზომიერება, შავ ბერეტიანი მხცოვან ქალს მოსდევს პატარა ბიჭუნა უცოდველი გამომეტყველებით და ბინძური ფიქრებით რომელსაც შიშით ვერავის უზიარებს, რადგან არ უნდა ემსხვერპლოს „ხსნის გზაზე“ მდგომთ. ერთადერთი რაც ამ ხალხს აერთიანებს არის შიში და მხოლოდ და მხოლოდ შიში, ამას ნებისმიერის ვითომ უცოდველ თვალებში ამოიკითხავთ. აი რიგი დაიძრა მაგრამ საით? არარაში, რამეთუ ისინი ისწრაფვიან ილუზიისაკენ.

თითოეულს ერთხელ მაინც გაუვლია თავში,  თუ რატომ უნდა ისწრაფვოდნენ რაღაც „ხსნისკენ“, მაგრამ მალევე განუდევნიათ ეს ფიქრი თავიდან, მახოლოდ იმიტომ რომ ამის თავში გავლებაც კი გაშორებს „გზას ხსნისას“. ვინ მოიგონა ეს?  ადამიანმა, ისევე როგორც თავად „გზა ხსნისა“ და იგი ისეთივე ილუზიაა, როგორიც შეიძლება იყოს სიხარული, მისკენ ყველა ვისწრაფვით, მაგრამ იგი თითოეული ჩვენგანისთვის სხვადასხვა რამესთან ასოცირდება, ვიღაცას ამისთვის თოვლი ყოფნის, ვიღაცას ერთი ჩახუტება, სხვისთვის ესაა ბეჭედი თითზე, აი იმ პატარა ბავშვისთვის კი შეიძლება ერთი შოკოლადის ფილა სრულიად საკმარისი იყოს და მაინც  ჩემთვის სიხარულისკენ სწრაფვა უფრო საინტერესოდ და ბუნებრივად ჟღერს, ვიდრე – ხსნისკენ. სიხარული, ხომ იმისთვისაა, რომ თუნდაც წამით მისი საპირისპირო გრძნობები დაივიწყო. აი ხსნა კი მართალი გითხრათ არ მესმის. საერთოდ რისგან დახსნას ცდილობენ? საკუთარი ხორცისგან?  ეს ხომ უმარტივესი ამოცანაა, რომლის გადაჭრაც პირდაპირი და არაპირდაპირი მნიშვნელობით უბრალო ბასრი დანით შეიძლება, ან ყულფით, რავიცი უამრავი უმტკივნეულო, დრამატული და კიდევ მეტად დრამატული საშუალება არსებობს რიგირც უფრო სწრაფად წაიწევს წინ და ერიჰა არარასკენ ქალებო, კაცებო, დიდებო და პატარებო!

და მაინც არც ამ ლაპარაკს, არც ირონიას, არც სარკაზმს, აზრი არა აქვს!

აზრი არა აქვს!

აზრი არა აქვს! მაინც არავინ დამეთანხმება რათა  მათი არ დათანხმებით დაადგნენ გზას ხსნისას.. თუ გზას არარასკენ… ვინ იცის?..