სად არის „გზა ხსნისა“?

აზრი არა აქვს! მაინც არავინ დამეთანხმება… რატომ ? იმიტომ, რომ მათი არ დათანხმებით დაადგებიან გზას ხსნისას… მე? გამეცინება, ან სხვა რა გზა მაქვს? ვინ ამომაღებინებს საერთოდ ხმას?! სიტყვები მხოლოდ ფურცელს დარჩება, როგორც „ისტორიას დარჩება ის, რაც ვიპოვეთ ჩვენ.“

„გზა ხსნისას“ ხსენებისას ვხედავ უზარმაზარ რიგს. რომელიც აბათ საქართველოს 90იანების რეალობას თუ მოგაგონებთ, როცა ქალები, კაცები, დიდები და პატარები ელოდნენ პურს, მაგრამ ეს რიგი ბევრად უფრო მაშტაბურია, ესაა რიგი „ტენდენცია“ რომელზე უარის თქმის შემთხვევაშიც წიხლით შეგდგებიან, დაგემუქრებიან სამარადისო ტანჯვით რომლის შიშმაც გააერთიანა ისინი. რიგი თითქმის არ იძვრის. ხალხს შორისაც არაა რაიმე კანონზომიერება, შავ ბერეტიანი მხცოვან ქალს მოსდევს პატარა ბიჭუნა უცოდველი გამომეტყველებით და ბინძური ფიქრებით რომელსაც შიშით ვერავის უზიარებს, რადგან არ უნდა ემსხვერპლოს „ხსნის გზაზე“ მდგომთ. ერთადერთი რაც ამ ხალხს აერთიანებს არის შიში და მხოლოდ და მხოლოდ შიში, ამას ნებისმიერის ვითომ უცოდველ თვალებში ამოიკითხავთ. აი რიგი დაიძრა მაგრამ საით? არარაში, რამეთუ ისინი ისწრაფვიან ილუზიისაკენ.

თითოეულს ერთხელ მაინც გაუვლია თავში,  თუ რატომ უნდა ისწრაფვოდნენ რაღაც „ხსნისკენ“, მაგრამ მალევე განუდევნიათ ეს ფიქრი თავიდან, მახოლოდ იმიტომ რომ ამის თავში გავლებაც კი გაშორებს „გზას ხსნისას“. ვინ მოიგონა ეს?  ადამიანმა, ისევე როგორც თავად „გზა ხსნისა“ და იგი ისეთივე ილუზიაა, როგორიც შეიძლება იყოს სიხარული, მისკენ ყველა ვისწრაფვით, მაგრამ იგი თითოეული ჩვენგანისთვის სხვადასხვა რამესთან ასოცირდება, ვიღაცას ამისთვის თოვლი ყოფნის, ვიღაცას ერთი ჩახუტება, სხვისთვის ესაა ბეჭედი თითზე, აი იმ პატარა ბავშვისთვის კი შეიძლება ერთი შოკოლადის ფილა სრულიად საკმარისი იყოს და მაინც  ჩემთვის სიხარულისკენ სწრაფვა უფრო საინტერესოდ და ბუნებრივად ჟღერს, ვიდრე – ხსნისკენ. სიხარული, ხომ იმისთვისაა, რომ თუნდაც წამით მისი საპირისპირო გრძნობები დაივიწყო. აი ხსნა კი მართალი გითხრათ არ მესმის. საერთოდ რისგან დახსნას ცდილობენ? საკუთარი ხორცისგან?  ეს ხომ უმარტივესი ამოცანაა, რომლის გადაჭრაც პირდაპირი და არაპირდაპირი მნიშვნელობით უბრალო ბასრი დანით შეიძლება, ან ყულფით, რავიცი უამრავი უმტკივნეულო, დრამატული და კიდევ მეტად დრამატული საშუალება არსებობს რიგირც უფრო სწრაფად წაიწევს წინ და ერიჰა არარასკენ ქალებო, კაცებო, დიდებო და პატარებო!

და მაინც არც ამ ლაპარაკს, არც ირონიას, არც სარკაზმს, აზრი არა აქვს!

აზრი არა აქვს!

აზრი არა აქვს! მაინც არავინ დამეთანხმება რათა  მათი არ დათანხმებით დაადგნენ გზას ხსნისას.. თუ გზას არარასკენ… ვინ იცის?..

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s