Sunflowers (Part 4)


The years went by,  the girl grew up quickly, and during that time Sarah has never left her alone. They were like one. Lilly tried to avoid speaking about Sarah, but her parents were not deaf enough not to hear how she was talking loudly in her room, and they weren’t blind not to see how Lilly changed. Her mom Blamed in it herself and her father blamed her too, everyday life was harder for her mom. She was watching her and couldn’t do anything and she knew that it was her fault.

“Lilly can we speak? “ She said one day.

“Yes mom…”

“My dear, I think you need help. I will stand by your side any time, you can tell me everything If you want.”

“I knew it mom.–she smiled with a beautiful smile.

“You know I heard you were speaking to someone… As I know you were alone, weren’t you?”

Lilly got what Mom was talking about, she wanted to know about her friend. there was silent in which minutes seemed centuries.

“I will try to help you.” She spoke  again. “You know how important you are for me.”

“She knows everything, It doesn’t matter you say anything or not.” Sarah’s voice came from the corner of the room.

Lilly nodded her and started to speak what was happening to her. “ Mom I know that you are worrying but you don’t have reason for it. Sarah is my friend.”

“Again Sarah” She said and put her head in her hands like she didn’t want to show her girl her tears.

“Mom she is my friend…” She said calming her mom. She clapped her hand on mom’s shoulder, trying to see her face. “You know what? She is invisible, nobody can see her, because I’m special for her. She stands in front of you now.”

Woman looked at her like she was crazy…

Days went by, she woman tried to be friendly, to make daughter forget about Sarah, but all what she had tried was useless. Lilly’s mom decided to take her to the psychologist. For first time she refused to go there, and to say a word. The room was full of toys and beautiful paintings, psychologist knew how to treat girls like Lilly and soon the girl loved her too. She was speaking to her like with She did with Sarah, and it made searching easier, but anyway she refused speaking about what happened before Sarah appeared. After a few days late Psychologist  said that The girl needed help as fast as possible, because she had a  trauma because of a huge attack on her soul, that was really hard to research because, she refused to speak about that thing.


10 years after that.

In a little room she sat on her bed, there was Sarah in the corner sitting her hands locked on her knees, they seemed sad. Door opened, and a middle aged woman entered with a short brown hair, she wore whites.

”It’s time to take your meds. “ she said in a soft voice.

Lilly watched without any gestures on her face, she was used to it. How couldn’t she It was more than 3 years after she was there.

“Shh… Sarah has a headache…” she said quickly, when woman started to come closer with noisy steps

“You have visitor outside “

Lilly’s face was motionless again. She took meds first and then walked after the woman.

“Will you come?” she asked before woman closed door.

Sarah refused.

They  were sitting in the garden full of people, some of them was walking without any emotions, some of them were jumping and  by every persons side there was a men or woman in white clothes.. Yes It was Psychiatric clinic.

A woman was sitting alone to the table, she was waiting for her daughter.

Lilly looked at her with frightening eyes. She was angry.

“I’m normal.” She started speaking with an angry voice.

“Being here is better for you.” She said and her eyes filled with tears.

They were there sitting and watching each other without words…

“If I didn’t say a word about your dead sister, your twin, you would be normal..” She whispered crying, she couldn’t watch in her eyes anymore, she blamed herself… But it wasn’t her fault, She don’’t knew what will happen after she said truth to her daughter.



Sunflowers (Part 3)



It Was Morning. Lilly opened her eyes when the sun’s light ran through the window. The clock showed just 8 P.M. Her doll sat on the chair next to her bed, She found getting up very hard after a long night. She understood what a terrible dream it was, and was asking herself why didn’t she wake up at night, when she had nightmares she used to wake up.

She was still in her bad, but the sun annoyed, the eyes were getting more and more tired because of the sun, so little girl had no choice she had to get up, when she touched the floor first thing what she had done was saying “Hello” to her  doll. She loved it really too much, she acted like it was real, like it could hear, speak, and when she was playing with it everyone said that she was born to be actress. She was so beautiful when she played. In her  gestures and movements you could say that she loved it. She treated to doll warmly, she didn’t like girls of her age she was different, she knew more then others.


she went out with her doll. she ran to the place where sunfloweres were growing, She loved that place after the moment , when she heared the trouth from her mother. 

She put the doll on the stone when suddenly Something appiared from the ground.. It raised from earth, Like soul, She was Sarah… Lilly felt afreid but she didn’t scream this time..

“You are real?” She asked terrified voice…

“Yes what’s the metter?”

“I thought that I What I saw… It.. It was a dream…”

Sarah  chuckled… “I know It’s seems unreal, and you are more serious then other your aged girls but…”

“I know but… It was easier to believe that all I’ve seen yesterday was just a dream.”

Lilly’s eyes vere getting wet, when she realised that all she saw yesterday was real… All she heared…

“What’s wrong?” Sarah asked standing in front of her, she was so warm when she talked to her.



“He’s angry.”

“Don’t think about him, you are different, that’s all.”

” I’m scared.” Words flew from her mouth.

“For what?”

” One day I’ll lost them all…”

“If you want, I’ll dissappiar from your life anymore.” sarah said and smiled like saing these words were nothing to her.

“No….If you leave me, then I’ll be all alone.” Lilly’s voice was broken.


Sunflowers (Part 2)



“Lilly, Are you here?” little girl heared her moms voice.

“Yes Momma.” She replied and suddenly saw her mom’s face coming out of the sunflowers, her face was bautiful pale, in which red dark lips looked like red flower in the snowy garden.

“Momma so do you want to play with us?” She said and with her arm took the doll in the air. Sarah came to her and put her one finger on her big pink lips.

“Shh..pretend like I’m not here”  She said and llilly noded so that mom couldn’t get it…

“Not now you have to eat, we have not time to help your favourite cake is getting cool…” Mom saidd bowing to kiss her child on forehead. “I love you so much…”

“I love you too, mommy”

after sweet wods lilly’s hands locked on mom’s neck.

“let us go and have our cake” She said holding lilly’s little hand.

House seemed very beautiful like in old tales, made of stones, little but warm. she went in a nerrow hall, and put her dall in a chair.

“Go and clean your hands.” Mom said entering kitchen. In the whole house Lilly could smell sweet smell of cake.

“Can sarah have a piece of it?” She asked in a low voice closing the door behind…

“Hash, They won’t believe you.” Sarah said from behind.

“Sarah?” Mom asked. ” You still speak to you doll?”

“Um… Mommy It smells delicious, you are the best mom in the world.” She said hugging her.

She started laughiung “And you are the best girl in the world.” Replied mom tickling Lilly.

“Hahahaha mom stop.” She said can’t stop laughing. Lilly took one piece of it and started eating, “It’s brilliant”.

“Will you drink a cup of milk with it.” yes.

The evening went perfectly mom and lilly played for all the time. father entered and smiled at them when saw them playing.

“Go and keep playing in your room I’ll be there in a minute.”

Lilly went upstairs and she suddenly heard a voice which looked like lions roar…

“You have to shut up, Why you have told Lilly about her..?”man’s voice growled.

“But this doesn’t  help now,what can we do?”

Lilly burst into tears and sarah was just sitting on the chair with sad face she couldn’t help crying… Suddenly she sat next to Lilly calming her ” Don’t cry… It’s nothing..” She said wiping tears from her face. “Shhhh….” she said kissing her forehead… “Everithing will be okay” But she know It won’t and her eyes filled with tears.

Sunflowers (Part 1)

sunflowers were blooming, She was with them, seemed happy playing with her little doll, she was running from one place to another and didn’t get tired, she was child full of energy, she suddenly saw herself… No it wasn’t her, she look liked her, It was like she was looking in the mirror, but she didn’t repeated her movements, suddenly she disappeared, and Lilly heard her own voice coming from her back.

“Don’t be afraid.” she said. “I wanted to meet you.”

Lilly turned and started to shout…”Aaaah”

“shhhh…don’t cry, I love you” she calmed her and then kissed on forehead.. “Don’t be afraid”

“Are you me?” She asked in a low voice, in which everyone could fell trembling.

“You can say so, I can’t tell you anything, you will understand it yourself, for now I’m second you, you can call me so…” said with calming voice and sat on a big stone next to her.

“Why are you here?” There was a big pause. “What do you want?”

“ Nothing, just to be with you.” she looked at her with huge brown eyes. “Can I ask you something?”

“Yes second me…” she answered slowly.

“Can you keep a secret?”

“Um… yes..”

“If you say anyone about me, they won’t believe you, it’s better  for you to don’t speak about me…”

“Umm yes but why?”

“Because you are special for me, no one can see me…”

“What’s your name second me?” she asked and waited for an answer impatiently.

“I don’t have name” said the same voice with depression.

“Can… um.. Can I give you name” She said with loving voice.

“if you want” she said smiling at her.  Bright white teeth seemed like in tooth brush ads.

“Sarah, I love this name, it’s my doll’s name.” she said and took her doll in her little hands.

“Okay, If you want so…” She said looking at sunflower. “It’s beautiful, isn’t it.” Se said and put her head in her one hand.

“Are you my fairy. Like in Cinderella.” She asked her.

“No I’m not fairy. Shhhh… someone’s coming” she said movelessly.

About Lara’s Notebook

ერთ დღეს ჩემმა მეგობარმა ანი ბუნტურმა მთხოვა დამეწერა რაიმე “Love Story”, გამომდინარე იქიდან, რომ ამ ჟანრში არანაირი გამოცდილება არ მქონდა დიდხანს ვიმტვრიე თავი, რომ მომეფიქრებინა რაღაც ისეთი რაც არსად მენახა. სიუჟეტის მოფიქრების შემდეგ კი მოვინდომე ამის გადმოსაცემადაც განსხვავებული ფორმა მომეფიქრებინა და ბოლოს გადავწყვიტე, რომ ნაწარმოებისთვის ჩანაწერების ფორმა მიმეცა, საიდანაც გაჩნდა სათაური “Lara’s Notebook” .

tumblr_mmk18vmpsl1sqxkpco1_500 (1)ds

მინდა აღვნიშნო, რომ ნაწარმოების (თუ შეიძლება ამას ასე ვუწოდოთ) წერისას არც კი მიფიქრია, რომ ის ამდენ მკითხველს მიიზიდავდა ჩემდა გასაოცრად “Lara’s Notebook”-მა  16 წლის გოგოს ნაჯღაბნის კვალობაზე  დიდი წარმატება მომიტანა. გაგიკვირდებათ და გამოჩდნენ პლაგიატებიც, რომლებმაც დაიწყეს რაღაც მსგავსის გაკეთება, ცოტა გავბრაზდი და ცოტა გახარებულიც დავრჩი ანუ ვიღაცისთვის სამაგალითო რაღაც შევქმენი.

მინდა ყველას მადლობა მოგახსენოთ ასეთი დაინტერესებისთვის.

დავიწყე “Lara’s Notebook” -ის ინგლისურად თარგმნა და -ზე დადება, მინდა გითხრათ, რომ მას დაემატება ისეთი თავები, რომლებიც ბლოგზე ნახსენები არაა თუ გაინტერესებთ შეგიძლიათ იხილოთ, ჯერ-ჯერობით იგი არაა სრულად ნათარგმნი თავები ეტაპურად დაიდება, უკვე დამატებულია ისეთი ერთი თავეიც რომელიც ქართულ ვერსიაში არაა. თუ დაინტერესდებით იხილეთ: “Lara’s Notebook”

ეს დღეც გაივლის

ძვირფასო მკითხველო! ვწერ თხოვნით პატარა ნოველას, რომელიც ეძღვნება მთხოვნელს და მისთვის ძვირფას ადამიანს.

თავიდან რომ დავიწყო მოყოლა, საუბარი ძალიან გამიგრძელდება, ყველაფერი უბალოდ მარტივად დაიწყოთქო რომ გითხრათ – მოგატყუებთ, ცოტა ჩახლართული ამბავია, ცოტა რთულად გასაგები და ამ ყველაფერთან ერთად უცნაურიც.

ამიტომ შევეცდები ზედაპირულად ავღწერო მომხდარი, რადგან დაწვრილმანება შორს წამიყვარს. ეს სიყვარულის ისტორია დაჯახებით დაიწყო, მაგრამ ისეთი დაჯახებით არა ფილმებში რომ გინახავთ ეს უფრო გონებრივი დაჯახება იყო, მაშინ ნატას მძიმე პერიოდი ჰქონდა, შეყვარებულთან დაშორებამ დეპრესიაში ჩააგდო, მიუხედავად იმისა რომ არაფერს იმჩნევდა  მე მაინც ვიცოდი როგორ უჭირდა. დღემდე სულ ყოველთვის ასე იქცევა როდესაც თავს ცუდად გრძნობს ყველაფერზე იცინის, გამუდმებით ეძებს გზას, რომ რაღაც მხიარული მოყვეს და მოსაუბრე გაამხიარულოს მერე თვითონაც ერთვება ამ სიცილ-კისკისში და თავს გაჩვენებს, რომ პრობლემა დაივიწყა,  მაგრამ მის სიცილშიც კი ვგრძნობ ისტერიკას, ვიცი ზოგჯერ როგორ უნდა ფიზიკურად ტკიოდეს რაღაც და სანაცვლოდ სულიერი შვება იგრძნოს, ეს მომენტი ყველას ჰქონია, მაგრამ რთულია უყურო და არ შეგეძლოს დახმარება. თავს უსუსურად ვგრძნობდი.

ამ მძიმე მომენტში გამოჩნდა ნიკა და აქ სწორედ დაიწყო ზემოთხსენებული დაჯახებაც. ნატას უჭირდა უბრალოდ ხაზი გადაესვა წარსულისთვის, ნარც ისე ადვილია მოგონებები სადღაც მოისროლო და თან მითუმეტეს  თუ ეს მოგონებები ტკბილად გაგონდება.  მისთვის არ ვიცოდი რა მერჩია, რადგან მესმოდა მისი, მაგრამ ზუსტად ვიცი რომ მინდოდა ჩემი მხიარული მეგობარი დამბრუნებოდა, რომელიც ხუმრობის დასრულების შემდეგ ძალით არ გაიცინებდა. საბედნიეროდ აქ ჩემი უმოქმედობა უფრო შედეგიანი გამოდგა, ნიკას თვითონაც ვერ მიხვდა ისე დაუახლოვდა.  უნივეერსიტეტის კაფეტერია მათი საყვარელი ადგილი გახდა, ლექციებს შორის დრო ისე გადიოდა ერთად საუბარში რომ ვერც კი ამჩნევდნენ, მე კი ვამჩნევდი, რომ მათი რეალური ურთიერთობა არ იზრდებოდა სოციალური ქსელების ჩატში, მათ ერთად ყოფნა უფრო მოსწონდათ ვიდრე მესიჯობა. საერთო ინტერესები კი იზრდებოდა. მე კიდევ ჩემი მხიარული მეგობარი ნელ ნელა მიბრუნდებოდა.

სამწუხაროდ კარგი დასაწყისი კარგ გაგრძელებას არ ნიშნავს. მათი ურთიერთობა მეგობრობას გასცდა და რაც უფრო უახლოვდებოდნენ ერთმანეთს უფრო ხშირად ჩხუბობდნენ, ყოველი დილა იწყებოდა ნატას ზარით, ის მირეკავდა და მთხოვდა , რომ მასთან მივსულიყავი. მეც რათქმა უნდა რაც შეიძლება სწრაფად მივდიოდი მასთან კარზე ზარს ვრეკავდი ის კი მიღებდა კარს განადგურებული, ნამტირალევი სახით და მეუბნებოდა, რომ ყველაფერი დამთავრდა და ეს ამბავი სულ არ ადარდებდა. შემდეგ მთავაზობდა კლუბში ან შოპინგზე წასვლას დარდის დასავიწყებლად, მე პატარა ანოტაციას ვუტარებდი იმის შესახებ, რომ ამდენი ნერვიულობა ნერვულ სისტებას დაუნგრევდა, საღამოს ისევ რიგდებოდნენ და ერთმანეთს პირდებოდნენ, რომ სისულელეებზე აღარ იჩხუბებდნენ. დილით კი ისევ იგივე… დღემდე ასეა, მაგრამ ნატა ამბობს, რომ ბედნიერია და მპირდება რომ ნერვებს გაუფრთხილდება.

გათენდება ხვალინდელი დღე, ისევ მოვისმენ წუწუნს, რომ ყველაფერი მორჩა. კიდევ მეტყვის, რომ წარსულს ჩააბარა, მაგრამ მალევე ნახავს, შეურიგდება და სულ სხვანაირად აჭიკჭიკდება.

შენ ჩემთვის უფრო მეტი ხარ.

მკითხველისთვის ყველაფერი ცოტა ადვილი გასაგები რომ გახდეს, მოდით თავიდან დავიწყებ მოყოლას, ეს ამბავი არც ისე დიდი ხნის წინ მოხდა.

ყველაფერი თითქოს ისე უბრალოდ დაიწყო, მაგრამ ასე მხოლოდ ერთი შეხედვით ჩანს , რადგან თუ წარსულსაც გადავათვალიერებთ, ურთიერთობის ასაწყობათ მთელი 13 წელი დაგვჭირდა. არ ვიცი ამას, რომ წაიკითხავ შეიძლება არ დამეთანხმო, შეიძლება ამასთან ერთი ორი სალანძღავი მესიჯიც გამომიგზავნო ვინ იცის, მაგრამ მე არ მინდა მკითხველი მოვატყუო და თან რამდენი დროც არ უნდა ყოფილიყო ჩვენს დაახლოვებამდე, ამას არ აქვს  მნიშვნელობა ჩემი აზრით სხვაგვარად შეიძლებოდა სწორედ ამ ასაკის მერე გაყრილიყო ჩვენი გზები, ამიტომ ასე ჯობდა. ცოტა გასაკვირია(თქვენთვის, მაგრამ არა ჩემთვის),  რომ ყველაფერი ისევ ჩემს ნათელ წერტილს – მაიკლ ჯექსონს უკავშირდება, ჩვენ სწორედ მან გაგვაერთიანა, შეიძლება ეს ფაქტი ახლა იმდენად აღარ გეპიტნავებოდეს რამდენადაც მაშინ, მაგრამ ეს არაფერს ცვლის, ფაქტი ფაქტად რჩება.


Moonwalker-თა საზოგადოებას დიდი ხნის შეერთებული ვიყავი, როდესაც ზაფხულში გნახე, არ ვიცი რით აგიღწერო ჩემი ემოციები, როცა გავიგე, რომ მაიკლს უსმენდი, კარგად მახსოვს დილიდან დაღამებამდე, როგორ დავდიოდით მუსიკის თანხლებით და დაღლასაც კი ვერ ვგრძნობდით, ჩხუბები მახსოვს რომელიც ერთად გადავიტანეთ,(ერთმანეთს არ ვეჩხუბებდით) ცრემლებიც საკმაოდ მკვეთრად დამამახსოვრდა, ხანგრძლივი ტირილის შემდეგ კი ერთმანეთის გასამხნევებლად გამართული კლოუნადაც, მეტსახელებიც, რომლებიც “მათ” გაცხარებულ გულზე შევურჩიეთ. ასეთი იყო პირველი ზაფხული შენთან ერთად, მიუხედავად იმისა, რომ ცოტა სევდიანად ჟღერს მაინც ძალიან კარგად მახსენდება, “მე და შენ” გახდა “ჩვენ”. 

ძლივს მოვითმინე შემდეგ ზაფხულამდე ისე მინდოდა კიდევ ერთხელ მენახე და კიდევ ერთი ჩვენებური ზაფხული გაგვეტარებინა. ბოლოს როგორც იქნა სწავლა დასრულდა და ისევ ჩვენ ერთად ვიყავით, მაგრამ ამჯერად ძალიან სხვანაირი დამხვდი, მე კი დიდად შეცვლილი არ ვიყავი, ან შესაძლოა მე მეჩვენებოდა ასე. შენ მაიკლს აღარ უსმენდი, საერთო ინტერესები თითქოს ნაკლები იყო, მაგრამ ამან ურთიერთობას ხელი ვერ შეუშალა, რადგან შენ ჩემი სულის ნაწილად ქცევა მოახერხე. მეორე ზაფხულის დღის განრიგი კარგად მახსოვს, აუზზე დილაობით მივდიოდით, მერე – სახლებში, ეს პერიოდი გაუსაძლისი იყო უერთმანეთოდ, შემდეგ  მდინარეზე წასვლის დრო დგებოდა, იქიდან კი ჩემთან. სადაც ძირითად დროს ეზოში ვატარებდით, უბრალოდ ვიწექით ბალახში და ვუყურებდით ვარსკვლავებს, ვფიქრობდით, გააზრებულს ერთმანეთს ვუზიარებდით და ვიცინოდით. ამ სიმშვიდეს ხშირად უცაბედი შეძახილები არღვევდა.

-მოწყდა, აი იქ, ხედავ?

-სად?! აა დავინახე…



-რა ჩაიფიქრე?

-არ გეტყვი..

-არც მე…

მერე სიცილი, აი ეს იყო ყოველდღიურობა, რომელსაც იშვიათად ენაცვლებოდა ღამით ერთად დარჩენა და გათენება, მახსოვს სისულელეებზე სიცილი ხუთი ჭიქა ყავა და დილით ჩაშავებული თვალები. დრო ძალიან მალე გავიდა.

შემდეგი წლები კი ძალიან კრეატიული იყო, ღამე ერთად უფრო ხშირად ვრჩებოდით, მთელი სამი თვის განმავლობაში თითქმის მხოლოდ 10-15 ღამე გვეძინა ხოლმე დარჩენილ დროს ერთად ვატარებდით, ვლაპარაკობდით, ათას სისულელეზე, არაამქვეყნიურ არსებებზე, ვყვებოდით საშიშ ისტორიებს, ვიცინოდით უაზროდ… ეს ყველაფერი ისეთი სასიამოვნო გასახსენებელია, რომ სულიერად ვივსები ახლა როცა ვწერ.

იცი ეს რისთვის დავწერე? მინდა მადლობა გითხრა წარსულის  მოგონებებისთვის და კიდევ იმ მოგონებებისთვის რომლებსაც მომავალში მაჩუქებ, მინდა კიდევ გითხრა, რომ შენ ჩემთვის მეტი ხარ ვიდრე უბრალოდ მეგობარი, დაქალი, ბიძაშვილი შენ მეორე მე ხარ, რომელსაც შემიძლია ყველაფერი დაუფარავად ვუთხრა, შენთან როცა ვარ თავს ისე ვგრძნობ როგორც საკუთარ თავთან და უბრალოდ შენ ჩემთვის საჩუქარი ხარ, ძალიან, ძალიან ძვირფასი საჩუქარი რომელიც ღმერთმა მაჩუქა.

Lara’s Notebook (დასასრული)

–5 წლის შემდეგ–

საღამო ხანს ჰარი ქუჩაში დააბოტებდა, მის ირგვლივ ცხოვრება ჩქეფდა, ქუჩაში ათასობით მანქანა მიდი-მოდიოდა, ხალხიც მრავლად იყო. თითქოს არაფერი შეცვლილა ერთის გარდა – მის თვალებს სიმწვანე აკლდათ. იგი ფრიქრებში გართული ვერც კი ამჩნევდა გარშემომყოფთ, ასე ჩაფიქრებული არანორმალურად ჰგავდა ადამიანს. მალევე მიუახლოვდა დანიშნულების ადგილს, მიუხედავად იმისა, რომ ცოტა ხალხი დახვდა მაინც შეეცადა  განმარტოვებულიყო და ლარას წიგნაკი გადაშალა, იმ დღიდან რაც ლარა დაპირდა, რომ წიგნაკს წააკითხებდა უკვე 5 წელზე მეტი იყო გასული, ამიტომ მას უკვე სრული უფლება ჰქონდა წაეკითხა ეს საიდუმლოებებით მოცული დოკუმენტი, რომელიც ლარას ყოველდღიურობას და ფიქრებს ასახავდა. 5 წელი არც ისე მცირე დროა, მაგრამ მიუხედავად ამდენი ლოდინისა ჰარი საკუთარი თავით კმაყოფილი იყო, ვინაიდან კიდევ ერთხელ დაამოწმა საქციელით ლარას პატივისცემა და ნაადრევად არ ნახა ჩანაწერები.

Continue reading

Lara’s Notebook (დღე 14)

ცაზე ვარსკვლავები გამოჩნდნენ, მიყვარს  როცა ღამით ცა უღრუბლოა, ოცნებას მიადვილებს.

დილით არც ისე ადრე ავდექი, მიუხედავად იმისა, რომ პასუხების გასაგებად დედა წასვლას ჩქარობდა, მე ყველაფერს ზოზინით ვაკეთებდი, აზრადაც არ მომსვლია მის ნერვებზე თამაში უბრალოდ ასე გამოვიდა. ვფიქრობდი იმაზე, რომ იქნებ ჯობდა პასუხი ცოტა გვიან გამეგო, სხვას ჩემს ადგილზე ცნობისმოყვარეობა მოკლავდა.

მანქანიდან გადმოსვლისას ისე წავიფორხილე, რომ არ ვიცი რა ძალამ შემაკავა, რომ პირდაპირ ასფალტზე არ გავშხლართულიყავი. დედა კიდევ უფრო განერვიულდა.

ლოდინი საკმაოდ დიდხანს დაგვჭირდა, სანამ ჩვენი რიგი მოვიდოდა, საკმარისი დრო იყო საფიქრად, თან მითუმეტეს, რომ სიჩუმეს არცერთი არ ვარღვევდით. ფიქრი კარგი იყო, მაგრამ ამ უაზროდ გაწელილმა დუმილმა იმდენად დაამძიბა სიტუაცია, რომ იძულებული ვიყავი მხოლოდ  პასუხებზე მეფიქრა.

Continue reading

Lara’s Notebook (დღე 13)

–დღე მეცამეტე–

მეცამეტე? რიცხვი ცამეტი არასოდეს ნიშნავდა ჩემთვის უბედურებას, თუ რაიმე დაუკავშირდებოდა ამ რიცხვს ყოველთვის შემთხვევითობას მივაწერდი, არ ვიცი ახლა მინდა დღევანდელი დღის უიღბლობა ამ რიცხვს გადავაბრალო და თავი გავინთავისუფლო თუ მართლა დავიჯერე ცოტათი ამ ცრურწმენის, მაგრამ ერთი 100 %-იანია დღევანდელმა დღემ ცუდად ჩაიარა.

დილით ძილი მზის სხივებმა დამიფრთხეს, მე კი შევეცადე ისევ დამეძინა, მაგრამ მოვახერხე ეს თუ არა, მაშინვე გამომაფხიზლა რაღაც ნაზმა შეხებამ. თვალები გავახილე და დავინახე, ჩემს გვერდით ლამაზად შეფუთული ვარდი იდო. იმ ადამიანის ვინაობის დადგენა ადვილი იყო, ვინც ის დამიტოვა და როდესაც ბარათს შევხედე უკვე ეჭვიც აღარ შემპარვია. გაკრული ხელით იყო ნაწერი, მაგრამ მიუხედავად ამისა ისეთ გრძელ და ლამაზ ასოებს, როგორსაც ჰარი წერდა, მხოლოდ მუზეუმში შეხვდებოდით, იქ სადაც გასული საუკუნეების დიდგვაროვანთა ხელნაწერები იყო დაცული.

Continue reading