ლონდონური მარტოობა

ლონდონი, ადგილი სადაც წვიმა უფრო გიღრმავებს მარტოობის შეგრძნებას. ხალხი უკვე დიდი ხანია შეეჩვია ოქტომბრის დასაწყისში ასეთ წვიმებს და აღარავინ ერიდება ქუჩაში მიდი-მოდიან, ვერც გაამტყუნებ, განა შხაპუნა წვიმამ რა უნდა დააკლოსთ ისეთი, რომ მორიდებად და საქმის გადადებად ღირდეს? მოკლედ აქ წვიმშიც ვერ გამოხეტიალდები გარეთ, იმ იმედით, რომ შენთვის პატარა მყუდრო გარემო შეიქმნა, ან მარტოდმარტო ხეტიალით ცოტა გაირომანტიულო ეს ცხოვრება, თუკი არავინ გიწყობს ამაში ხელს, რატომ თავადვე არ უნდა შეიქმნა რომანტიკა? ხო მარტოხელას მეტი რა უნდა ორი-სამი სანთელი, ვარდი, რომელსაც თვითონვე დაიტოვებს კართან სანამ სამსახურში წავა და მერე იქიდან დაბრუნებული აღფრთოვანებით თავადვე  აღმოაჩენს მას, ან ვეღარ აღმოაჩენს, გააჩნია მეზობლების ნაირსახეობას.

* * *

აი კარზე ზარია.

მოხუცი მაწვდის პატარა ჯამით წვნიანს, და თავისი ღიმილიანი თვალებით მაშტერდება. ის ყოველთვის ამ დროს მოდის, მას შემდეგ რაც დავეხმარე და სიკვდილს ხელიდან გამოვტაცე, არ ვიცი ალბათ ესეც მადლიერების გამოხატულებაა. თავისი ლაჟვარდოვანი ცისფერი თვალებით ჩამიცინებს წვნიანს მომაწვდის და უხმოდ მიდის, ისე თითქოს ვალდებული იყოს, რომ ეს ყოველდღიურად აკეთოს.

-მადლობთ მისის ბრაუნ, ნუ წუხდებით ხოლმე. – ვეუბნები მაგრამ ის უკვე შეტრიალდა და წავიდა, წვნიანს ორთქლი ადის და გემრიელადაც გამოიყურება, მისის ბრაუნი მართლაც არაჩვეულებრივი კულინარია. წვნიანი ხელს მწვავს მაგიდაზე დავდგი და შემაჟრჟოლა, უკვე დიდი ხნია საკვების დანახვა არასასიამოვნო შეგრძნებებს იწვევს ჩემში…

მისის ბრაუნი წავიდა. ისევ მარტო დავრჩი.

* * *

დავიღალე, მაგრამ მარტოობით არა, ხალხმა დამღალა. სამყარომ დამღალა.

ირგვლივ ყოველივე ზიზღის გრძნობას იწვევს ჩემში.

სამყარო საშინლად ყარს, ყველგან სიდამპლის სუნს ვგრძნობ.

სათქმელს ვეღარავის ვეუბნები, ალბათ ამის ბრალია იმდენი ემოცია დამიგროვდა, რომ უკვე გული მერევა, თანაც დიახ პირდაპირი მნიშვნელობით, მე ცუდად ვარ, მოვიწამლე, ამ ემოციებმა მომწამლეს ზუსტად ისე როგორც საკვები წამლავს ადამიანს.

* * *

სიბნელეში სარკის წინ ვზივარ და რაოდენ უცნაურიც არ უნდა იყოს ეს მე მამშვიდებს, რადგან ვერანაირ ანარეკლს ვერ ვხედავ, ეს კი ისეთ ილუზიას მიქმნის, რომ მე გავქრი.

ფანჯრიდან შემოსულმა ქარმა ძვალ რბილში გაატანა, წვიმის წვეთები იატაკზე ეცემა, მაგრამ ახლა ეს ყველაზე ნაკლებად მანაღვლებს, როგორც ჩანს გარეთ ძლიერი ქარია, თმებმა თავისუფლება იგრძნეს, წესით ფანჯარა უნდა დავკეტო თორემ ამ აწეწილ თმას რამდენიც არ უნდა ვივარცხნო მაინც მთელი კვირა ვერ დავილაგებ, მაგრამ არც ეს მანაღვლებს.  მერე რა თუ თმამ, რომელიც ჩემს პიროვნებას ასე საგულდაგულოდ მალავს და ჩემს შესახებ ამდენ ინფორმაციას ფლობს ცოტა ხნით ფორმა იცვალა.

კანკალმა ამიტანა, მცივა ძალიან მცივა…

* * *

ეს ხომ პირველად არ ხდება? მე ხომ პირველად არ აღმოვჩნდი მარტოობის პირისპირ?! როგორც ადრე შევძელი ისევ შევძლებ წამოდგომას, მაგრამ არა, არის ადრინდელსა და ახლანდელს შორის დიდი განსხვავებაა, მე ადრე მინდოდა წამოდგომა, ახლა აღარ. ნეტავ კი არსებობს მიზეზი რისთვისაც ღირს, რომ ავდგე და ისევ გავაგრძელო სვლა? არამგონია.

დამღალა უკვე ამდენმა მცდელობამ, ალბათ სწორედ ამისთვის ვარ განწირული, ლონდონური მარტოობისთვის. მე ლეშად ვიქცევი, ცოცხალ ლეშად, რომელსაც საზოგადოება გაგლეჯს და აკუწავს.

და მე დავსრულდები…

დიახ დავსრულდები მოთხრობასავით…

* * *

აი აქ ვზივარ, შეიძლება გადავწყვიტო კიდეც ისევ წამოდგომა მაგრამ ეს არაფერს შეცვლის, ხვალ ისევ ლონდონურად გაწვიმდება. მისის ბრაუნი ისევ მომაწვდის წვნიანს რომლის დანახვაზეც ისევ შემაჟრჟოლებს და გამახსენდება, რომ მე გული მერევა, რომ მე ემოციებმა მომწამლეს და მე ისევ აღმოვჩნდები ლონდონური მარტოობის პირისპირ.

Advertisements

Social Networks, Is it any kind of TRAP?

Social networks, Social networks everywhere. I wanted so many times to discuss this topic but… Yes there was “but” and not just one. Anyway I think it’s not late, so Today I will show you Bad and Good sides of Social networks, mostly you will read my opinions here but also I asked people some questions and had discovered answers that were not a surprise. Let’s get started !

I was thinking, that people that were working on social networks were informed about humans psychology, because they knew that humans can be controlled and addicted to something if they are curious. So how is it used in social networks? Have you ever been in a situation when you are sitting on your computer and you aren’t even chatting, just scrolling down and down and down, posts are following each other and you have lot of work but you are interested, hm what’s next? may be it’s more funny then previous, or more interesting, and Ups suddenly you realize, that you are late, or oh it’s already night and you’ve spend all day in nothing, yeah nothing at all, and why? because you are curious, You just can’t  stop doing it, and you lost time of your life, that can’t be returned.

Another problem is that, you refuse to try to find another activity that you will do instead of social networks, so you don’t have anything to be entertained, the only thing to kill the time is web and you don’t even realize that it takes you in the trap, yes trap of social networks.

But, we can’t say that it has only bad side, there is also good things in it, the one is that you meet people that may have same interests that you do, and it’s also really useful for adverts . Also sometimes when we have difficult moments, we can just relax there, we can find something  there to think about, but it mustn’t be too much in our life, there are also many things that we have to see, read or do in our short lives, and we haven’t enough time for all of them,  and what will be if we waste it?  Yeah, feeling of regret.

P.s. I wrote it because, every time, in every place I hear “have you seen her picture in *social network* bla bla bla” “have you seen his video? ” ” have you seen *something* in *Social Network*”  Bla bla bla social network,  I see how you people are in this trap, trap of wasting time.  Use it, I don’t say that using it  is bad, no it’s good, but as I see it really takes too much time, just try to make it limited… ❤

Happy Birthday To You My King – Michael !

უკვე რა ხანია ვზივარ და სიტყვებს ვეძებ, არ ვიცი რატომ, მაგრამ შენზე დაწერა ყოველთვის მიჭირს, საათობით ვფიქრობ ხოლმე და ბოლოს მაინც ის არ გამოდის რაც მინდა.

შენ ის ადამიანი ხარ ვისაც მხოლოდ თავისი ხმით შეუძლია ნებისმიერი რამისგან განმკურნოს, არ აქვს მნიშვნელობა ეს სულიერი ტრამვა იქნება თუ ფიზიკური, სიტყვებით ვერ ავღწერ თუ რამდენად ბევრს ნიშნავ ჩემთვის.

გილოცავ ჩემო მეფევ. კიდევ ერთხელ დადგა შენი დაბადების დღე და კიდევ მრავალჯერ დადგება უშენოდ, მაგრამ სამწუხაროდ შენნაირი აღარასდროს დაიბადება, შენ ერთი სრულყოფილება იყავი და უკეთეს სამყაროს იმსახურებდი. შენ ამ სამყარომ ვერ დაგიტია. გილოცავ ! ვულოცავ საკუთარ თავს, ვულოცავ შენს ფანებს! ამ დღეს ყველა უნდა ზეიმობდეს რადგან დაიბადე შენ – მუსიკის ლეგენდა.

sdfsfsdfsd.jpg

 

მიყვარხარ მაიკლ!

 

ვიცი შენ უკეთეს პოსტს იმსახურებ მაგრამ ❤ .. საერთოდ ვერ ვფიქრობ…

 

თეთრი მოსასხამი (ნაწილი 4)

ტომი გაუნძრევლად იჯდა, უნდოდა ამდგარიყო და რაიმე ეღონა მაგრამ მისი სხეული მას უკვე მთელი 7 წუთი იყო აღარ ემორჩილებოდა. მისი თავი ერთადერთ ფიქრს მოეცვა “ხომ არ დავაგვიანე?”

სახლში სიჩუმე ჩამოწვა, უეცრად ტელეფონზე ზარი გაისმა.

-შენ რა დაყრუვდი? – წყობიდან გამოვიდა პიტერი.  მაგრამ ტომს პასუხის გაცემა არ შეეძლო.

პიტერმა კიდევ ერთი ზარი გაიგო და ოთახში შეშლილივით გამოვარდა,ტე ისე რომ ტომისთვის არც კი შეუხედავს ტელეფონს დაუყოვნებლად უპასუხა.

-გისმენთ?… დიახ აქაა… ახლავე… ტომ…-თქვა და მეგობარს გადმოხედა რომელიც ძლივს მოვიდა გონს.

-დიახ…

-ტომ მიცანი? მოისმა ყურმილიდან შრიალის ფონზე სარას მისუსტებული ხმა.

-სარა?-ძლივსღა ამოღერღა ტომმა.

tumblr_m9rwv363kD1r5syyvo1_500

-ხო მე ვარ… მე… გთხოვ დამეხმარე.

-სად ხარ?

-მე არ შემიძლია. მე… მე… ტომ გთხოვ…-წინადადება აღარ დაუსრულებია ტელეფონში კივილის ხმა გაისმა.

ტომს ცივმა ოფლმა დაასხა. ხელი კეფაზე ნერვიულად მოისვა.

-სარა.. სარა.. სარა  გესმის ჩემი.

პასუხის ნაცვლად დუმილი ისმოდა, დუმილი და სხვა არაფერი. ტომი დაბლა დაეცა, არა მან, ნუთუ მან დააგვიანა? ნუთუ ყველაფერი მორჩა? ყურმილში სიჩუმე მძიმე სუნთქვამ ჩაანაცვლა, შემდეგ კი ამას ზარის ხმა მოჰყვა-ყურმილი დაკიდეს.

პიტერი გაოცებული უყურებდა. ფეხზე წამოაყენა, წყალი უხმოდ მიუტანა. ტომმა წყალიანი ჭიქა ჩამოართვა და ისე დადგა მაგიდაზე რომ არ დაულევია.

-რა მოხდა? -ვეღარ მოითმინა პიტერმა.

დიახ, ეს ის კითხვა იყო რომელზეც თვითონვე სურდა ტომს პასუხი გაეცა. რა მოხდა?

 

თეთრი მოსასხამი (ნაწილი 3)

დღე ჩვეულებრივ დაიწყო, არაფრით გამორჩეული ლონდონური დღე გათენდა მორტიმერ სტრიტზე. პიტერი ცოტა დაბნეულივით იქცეოდა თითქოსდა ნანობდა გუშინდელ თავის გამოხტომას.

 

სამზარეულოში უხმოდ ფუსფუსებდნენ, ამდენხნიანმა მარტო ცხოვრებამ გემრიელობების დამზადებაში ორივე მათგანი დაახელოვნა. რომ ამბობენ ხოლმე, მამაკაცები უკეთესი კულინარები არიანო, აი მათ შეხედავდი და დარწმუნდებოდი ამ ფრაზის სიმართლეში. მხოლოდ ერთი თვალის შევლებაც საკმარისი იყო იმისთვის, რომ გეთქვა მათ ამ საქმეში კონკურენციას სუსტი სქესი ვერ გაუწევდა.

სულ მალე მაგიდა ორ კაცზე გაშალეს. დასხდნენ მაგრამ ისევ ნისლივით იწვა დუმილი მთელს სახლში. დუმილი ფიქრს ნიშნავდა, ფიქრი კი – ახალ თავის სატკივარს.

სასწავლებელში შესვლისას ტომი და პიტერი უსიტყვოს დაშორდენ ერთმანეთს, მათი პირველი საგანი ერთმანეთს არ ემთხვეოდა. დრო ნელა გადიოდა როგორც იქნა ბოლო საგნის დრო მოვიდა, აი იმ საგნის სარას ტომს და პიტერს ერთად, რომ უნდა ჰქონოდათ…

-სარა არაა? -წარმოთქვა დაუგეგმავად, ისე რომ ამ სიტყვებს თვითონაც არ ელოდა. ზედმეტად ბევრი იფიქრა მის პრობლემაზე, კიდევ უნდოდა მისგან მოესმინა რამე, ამ რამეს უფრო სიმართლე ერქვა.

მასში ცხოვრობდა დეტექტივი, მაგრამ ეს თავადაც არ იცოდა, დიახ მას დეტექტივის ალღომ უკარნახა რომ სიმართლე სარას სიტყვებს მიღმა იმალებოდა, რატომ დამალა? ნუთუ მართლა  ეშინოდა იმის რასაც შემდეგ მასზე იტყოდნენ? ან იქნებ სულ სხვა მიზეზი გახდა ამ ყველაფრის თავი და თავი? ამის თქმა ისევ მხოლოდ მას შეეძლო, მაგრამ ის იქ არ იყო.

ტომის უკან მიმავალმა პიტერმა ხმამაღლა გადაიხარხარა.

-მგონი შენ მაგ გოგომ ზედმეტად გაგიტაცა უთხრა ხმადაბლა.- როცა უკვე ზუსტად მის გვერდით აღმოჩნდა.-მე ხომ იცი ვერ გამომაპარებ.-თქვა და უშედეგოდ სცადა სიცილი შეეკავებინა.

მეგობრის რეპლიკას თავი აარიდა ტომმა და უკანმ აედევნა პიტერს, რომელიც უკვე რამდენიმე ნაბიჯით უსწრებდა.

-დღეს აქ არ ყოფილა? -ჩაეკითხა ის.

-მოგწონს?-თავისი გააგრძელა პიტერმა, ისე თითქოს მეგობრის კითხვა არც გაუგია.

-მიპასუხებ? ეს მნიშვნელოვანია.- კილო შეეცვალა ტომს.

-ანუ კი.-გადაიხარხარა პიტერმა. -არა არ ყოფილა.

ტომმა ისევ წაუყრუა მაგოობარს და მის გვერდით დაჯდა. სასწავლო პროცესი ზუზუნივით ჩაესმოდა ყურში.

საღამოხანს სახლში მისულმა ჩანთა ამოალაგა, იმ იმედით რომ წიგნებზე ადაიტანდა ყურადღებას. წიგნიდან რომელსაც ის ბოლოს კითხულობდა ფურცლის ნაგლეჯი ამოვარდა.

მის დამწერს როგორც ჩანს ძალიან ეჩქარებოდა, გაკრული ხელით მაგრამ არც ისე ულამაზო ასოებით ეწერა “გთხოვ დამეხმარე”.

თეთრი მოსასხამი (ნაწილი 2)

მთელმა კვირამ ჩვეული რიტმით ჩაიარა, არაფერი განსაკუთრებული, ყოველი დღე ერთმანეთს ჰგავდა, მოსაბეზრებელ ერთფეროვნებაში პატარა ერთი შეხედვით სასაცილო უცნაურობა ყველას მიავიწყდა, აღარავინ საუბრობდა  სარაზე და მოჩვენებაზე.

10531051_723482947707722_1122777788_n

ტომი და პიტერი დიდ დროს ატარებდნენ სასწავლებელში, საღამოსაც რჩებოდნენ, რომ ბიბლიოთეკაში მოეხერხებინათ ყოფნა, გაკვეთილების შემდეგ პირდაპირ სიმყუდროვეს მიაშურებდნენ და იქ ყოფნით ტკბებოდნენ. სასწავლებელი როცა ხალხისგან დაიცლებოდა, უფრო კარგ ადგილს ვერც კი იპოვიდით განათლების მისაღებად, სიმშვიდე საშუალებას იძლეოდა კონცენტრირება სწავლაზე მოეხდინათ.

ბინდდებოდა, როცა მათ ბიბლიოთეკას მიაშურეს, ტომი მეგობარს ჩამორჩა ერთ-ერთ კაბინეტში ჩანაწერები დარჩენოდა, ამიტომ უკან დაბრუნება მოუწია, ის ის იყო კარებს აღებდა როცა ბნელი ოთახიდან ვიღაც გამოვარდა, ტომმა  ძლიერი დარტყმა იგრძნო და დაბლა აღმოჩნდა.

თვალები რამდენჯერმე მაგრად დახუჭა და გაახილა, მის წინ სარა იჯდა, უზარმაზარ წიგნს დაწვდომოდა და უკვე დგებოდა.

-ბოდიში ვერ დაგინახე.-ჩუმად ჩაილაპარაკა გოგონამ.

-ჩემი ბრალია, ჩაფიქრებული მოვდიოდი.- ჩაიბურტყუნა ტომმა, მის ხმაში ოდნავი სიხარული იგრძნობოდა, დიდი ხანია იმ ამბებზე სარასთან სასაუბრო საბაბს ეძებდა და აი ისიც, ტუზი დაეცა.

-არაუშავს, არაფერია. – წაასვლელად მოემზადა სარა.

-შენთან ლაპარაკი მინდოდა.-სიტყვები დაეწიენ უკვე ზურგით მდგარს.

ნელა ზოზინით შემოტრიალდა, ისე თითქოს უკვე მიუხვდა რაზე საუბარიც სურდა ტომს, ვინ არ მიხვდებოდა ტომი და პიტერი ხომ სასწავლებელში შარის მოყვარულთა სიაში გამუდმებით ტოპ 10-ულში დომინირებდნენ. რათქმაუნდა ის უცნაურობა აინტერესებდა, სხვა რა უნდა ყოფილიყო.

-რაზე? – იკითხა იმ იმედით, რომ რასაც ელოდა იმ პასუხს არ მოისმენდა.

-იქნებ ბიბლიოთეკაში ან კაფეტერიაში წავსულიყავით, ცოტა გაგვეწელოს შეიძლება საუბარი და აქ დგომა…

-კარგი.-დათანხმდა გოგონა, აზრი არ ჰქონდა ერთხელ მაინც მოუწევდა ამ თემაზე საუბარი, თანაც ტომი ზუსტად იმ ადამიანად მიაჩნდა ვისაც ამ ამბავს სიხარულით გაუზიარებდა და იმედიც ექნებოდა, რომ ის რამე რეალურ ახსნას მოძებნიდა.

დერეფანს უხმოდ გაუყვნენ მალე უკვე მაგიდასთან ისხდნენ, ბიბლიოთეკაში პიტერმა შეამჩნია ისინი მაგრამ რადგან დაინახა ტომი მარტო არ იყო გადაწყვიტა თვალი შორიდან ედევნებინა და ახლოს არ მისულიყო.

საუბარი არც ისე დიდხანს გაგრძელდა, გოგონა ცდილობდა აეხსნა ტომისთვის, რომ გადაღლილი იყო, და შეიძლება მისი მოჩვენებაც ამან გამოიწვია არ უნდოდა ვინმეს ეფიქრა, რომ მისი მშობლების ტრაგიკულად დაღუპვის შემდეგ ფსიქიკა შეერყა, ეს ასე არც იყო.

ტომს ბევრი ვერაფერი მისცა სარას საუბარმა, მაგრამ დარწმუნებული იყო, რომ მის თავს რაღაც ხდებოდა, თვითონაც არ იცოდა, რატომ უბრალოდ სურვილი ჰქონდა მას დახმარებოდა, ძალიან უნდოდა დაეცვა სუსტი არსება რომელიც მის წინ იჯდა და თვალებით იგივეს ევედრებოდა. გულის სიღრმეში სარას უნდოდა დაეჯერებინა, რომ ეს ჰალუცინაცია იყო, მხოლოდ გადაღლილობისგან გამოწვეული ჰალუცინაცია, მაგრამ ამის თავადაც არ სჯეროდა და ტომს, ხომ საერთოდ ვერ დააჯერებდა.

სახლში ისე დაბრუნდნენ, ტომს პიტერისტვის სიტყვა არ უთქვამს სარასთან საუბრის შესახებ, პიტერიი კი ელოდებოდა მეგობარს როდის წამოიწყებდა თავად საუბარს, მაგრამ ბოლოს მოთმინება გადაეწურა.

-სარას რაზე ელაპარაკებოდი? – იკითხა მან.- თუ საიდუმლო არაა.-დააყოლა ბოლოს გამომწვევი ღიმილით.

-მოჩვენებაზე.

-შენ რა, ამის გჯერა?-თვალები გაკვირვებისგან დაჭყიტა პიტერმა.

-და შენ რა გგონია სარას ჭირდება მოგვატყუოს და თავი გიჟად გამოაცხადოს? – სათვალე შეისწორა ტომმა.

-როგორ ექომაგები. – ჩაიხითხიტა პიტერმა.- შენ რა ხომ არ მოგწონს?-თქვა და კრესლოში სიცილისგან მოიგრიხა. შემდეგ ტომის გასამწარებლად დაიმანჭა და კოცნის ხმები გამოსცა, სასაცილო სანახავი იყო, მაგრამ ტომს სულაც არ ეცინებოდა, მეგობარს გაუყრუა და დასაძინებლად წავიდა.

თეთრი მოსასხამი (ნაწილი 1)

ჩემო ძვირფასო მკითხველო დაპირებისამებრ ვწერ პიტერისა და ტომის გაგრძელებას, ვიცი ძალიან ბევრი დრო გავიდა მისი ბოლო ნაწილის დასრულებიდან, მაგრამ მინდა გითხრათ რომ არ დამვიწყებია, შეიძლება ითქვას პაუზა ავიღე. ეს ნაწილი ეძღვნება ჩემს მეგობარს, რომელიც სულ ცდილობს ხიფათისგან დამიცვას. იმედი მაქვს მოგეწონებათ.

პიტერმა და ტომმა ლონდონში ჩასვლისთანავე დაიწყეს საცხოვრებლის ძებნა, მალე მორტიმერ სტრიტსზე იქირავეს პატარა სახლი. ერთად ცხოვრების დაწყებიდან პირველივე დღეებში აღმოაჩინეს, რომ იმაზე ბევრად მეტი საერთო ჰქონდათ ვიდრე ეს ერთი შეხედვით ჩანდა. სასწავლებელში სიარულის დაწყებიდან, მათ დიდი აღტაცებით შეხვდნენ, მათი ამბავი ყველას მოედო, აინტერესებდათ რა და როგორ მოხდა სინამდვილეში, იგებდნენ თავის შესახებ უამრავ ახალ ისტორიას რომელიც ახლოსაც არ იყო სიმართლესთან. ხალხს არწმუნებდნენ, რომ ეს ერთადერთი იყო რაც მათ შეემთხვათ და სხვა მსგავსი ისტორიები მათ შესახებ უბრალოდ აბსურდი იყო, მათ ხომ სწორედ მაშინ გაიცნეს ერთმანეთი.

დაახლოებით ერთი თვის თავზე პომისა და პიტერის შესახებ ყველას ყველაფერი დაავიწყდა. ისინი უბრალოდ ახალი ხილი იყვნენ, რომელიც მერე ყველას მობეზრდა, თითქოს ყველაფერი კალაპოტში ჩადგა. ტომს და პიტერს ეს ამბავი ახარებდათ, რადგან ზოგი აფსურდული კითხვის დასმისას სიცილის შეკავება აღარ მოუწევდათ.

-ახალი ამბავი გაიგე? -ჰკითხა ერთხელ ჩურჩულით  პიტერმა ტომს, ბიბლიოთეკაში.

-რა ახალი ამბავი? გამოცდებზე? -ჩაეკითხა პიტერი ისე რომ წიგნისთვის თვალი არ მოუშორებია.

-სარა ამტკიცებს, რომ გუშინ აქ ვიღაც თეთრებში ჩაცმული კაცი ნახა, სახე კაპიუშონში ჰქონიდა ჩამალულიო ამბობს.-სხაპასხუპით უპასუხა პიტერმა და ჩუმათ ჩაიცინა.

-აქ? როდის?-სწრაფად წამოყო ტავი ტომმა თან ცხვირზე სათვალე შეისწორა.

-რა შენ გჯერა?-გაოცებული მზერა სტყორცნა პიტერმა.

-და შენ არა? რაში სჭირდება მოტყუება?-გაოცდა ტომი.

-აბათ გამოცდების ციებ-ცხელება სჭირს, რას გაიგებ? -ჩაიფრუტუნა პიტერმა.-მიკვირს რომ არ გაგიგია, მთელი სკოლა ამაზე ლაპარაკობს.

-რაღაც მსგავსს მოვკარი ყური, გოგონები ჭორაობდნენ, მაგრამ მაგათსას ხომ ვერაფერს დაიჯერებს კაცი, ყურაღება არ გავამახვილე.-დაიჩურჩულა ტომმა და წიგნს ჩააშტერდა.

მეტი აღარ ულაპარაკიათ, ბიბლიოთეკარის მტკიცე მზერა არ აძლევდათ უფლებას. მოხუცი გამხდარი  ქალი, მზერით კლავდა იქ მსხდომთ, მზერას მის სიმკაცრეს შეყრილი წარბები და წვრილი მართკუხედის ფორმის შუშიანი სათვალე უფრო ამძაფრებდა.

სახლში მისულებს უამრავი საქმე ჰქონდათ. სახლში ორი ბიჭი ხომ ნამდვილი ქაოსია, თანაც არავინ ჰყავდათ ისეთი ვინც ცოტას მაინც მიხედავდა სახლის დასუფთავებას და სხვა საქმეებს, ამიტომ საფიქრად არ ეცლალათ მექანიკურად აკეთებდნენ საქმეს.

 

მე – მუსიკის მოყვარული

დიდი ხანია ჩემზე არაფერი დამიპოსტავს დღეს რაღაცნაირად მომინდა ჩემი მუსიკალური გემოვნება გამეცნო თქვენთვის, არ ვიცი რამდენად დაგაინტერესებთ მაგრამ მე მთელი სულით და გულით დავწერ, რადგან ეს ჩემი სამყაროა. ალბათ თქვენთვის სულელურად გაიჟღერებს ეს სიტყვები, რადგან სიმღერით არ ვარ გატაცებული, უფრო რომ დავკონკრეტდე სამწუხაროდ ხმა არ მიწყობს ხელს, მაგრამ ალბათ ასეცაა საჭირო, სხვა შემთხვევაში ინდური ფილმივის სასიმღერო ნომერივით, რომ ჩავირთვებოდი რაღა გამაჩერებდა?!

შემოგთავაზებთ მომღერლებსა და ბენდებს რომლებსაც ვაფასებ და მიყვარს. სიმართლე გითხრათ ძალიან გამიჭირდა მათი დალაგება გარკვეული ნუმერაციით, ამიტომ ხშირად ნახავთ ორ ან სამ მომღერალს/ბენდს ერთად.

#10 ბევრი ვიფიქრე ვის შეიძლებოდა დაეკავებინა მეათე ადგილი ბოლოს გადავწყვიტე, რომ ის დაიმსახურა: Marilyn Manson-მა, Katie Melua-მ. ვერ ვიტყვი რომ მენსონის მსმენელი ვარ, მაგრამ არის ის იშვიათი მომენტები, როცა უბრალოდ მინდება მოუსმინო მის სიმღერას მიუხედავად იმისა, რომ ეს იშვიათია მაინც მან დაიმსახურა 10-ე პოზიცია, რაც შეეხება ქეთი მელუას მინდა ვთქვა, რომ ვთვლი ის საუკეთესოა ქართველ მომღერლებს შორის და ერთადერთია ვისაც პირადად ვუსმენ, ამასთან ვამაყობ, რომ ქართველია.

#9 ალბათ ამ პოზიციას Vanessa Mae დაიკვებს, რომელიც ზღაპრულად უკრავს ვიოლინოზე, არასოდეს მბეზრდება მისი მოსმენა, მიუხედავად იმისა, რომ ვიოლინო ჩემი საყვარელი მუსიკალური ინსტრუმენტი არასოდეს ყოფილა. მასთან ერთად მეცხრე ადგილზე დავაყენებდი Bob Marley-ს.

#8 მერვე ადგილს იმსახურებს bei Maejor-ი და  Deepside იგივე (Git Fresh), ვერ ვიტყვი რომ მათ შემოქმედებას სრულიად ვიცნობ, მაგრამ თიტოეულის შემოქმედებიდან მიყვარს ერთი სიმღერა რომელიც უკვე რა ხანია არ მბეზრდება.

 

#7 მეშვიდე პოზიცის განაწილბა კი ცოტა ბევრს მოუწევს : Celine Dion, Lykke Li, Lana Del Ray, whitney Houston, shakira.  სელინ დიონსა და შაკირაზე ბავშვობიდან ვგიჟდებოდი,  რაც შეეხება Whitney Houston-ს Lykke Li-სა და  Lana Del Ray-ს მათი მუსიკა ძალიან პოზიტიურად მოქმედებს ჩემზე.

#6 Elvis Presley, Aerosmith, The Beatles, Queen – მუსიკოსები რომლებიც ნამდვილად იმსახურებენ დაფასებას.

#5 მეხუთე ადგილს მივანიჭებდი  Placebo-ს, მათ აღმოჩენას ჩემს ბიძაშვილს უნდა ვუმადლოვდე, ვერ ვიტყვი, რომ მათ გამუდმებით ვუსმენ, მაგრამ უნდა ავღნიშნო, რომ სოლისტის უცნაური ხმა, სიმღერებს თავისებურ ხიბლს სძენს. ამ ჯგუფთან ერთად დავაყენებდი Guns N’ Roses, რომელიც ძალიან მიყვარს.

#4 მეოთხე ადგილი კი ეკუთვნის Jessie J-ს, ადამიანი რომლსაც უხდება ყველაფერი რასაც აკეთებს, მის სიმღერებს შეუძლიათ ნებისმიერ მომენტში ამავსონ პოზიტივით და საცეკვაოდ განმაწყონ. მასთან ერთად Bruno Mars-იც გაიზიარებს მეოთხე ადგილს, თავისი მხიარული სიმღერებისათვის.

#3 და მესამე ადგილის ჯერიც დადგა, იგი დაიკავა  Beyonce-მ და Ciara-მ ვგიჟდები მათ სტილზე, ორი არაჩვეულებრივი მომღერალი, უბრალოდ მოუსმინეთ და დატკბით.

#2 მეორე ადგილს იკავებს ჯგუფი, რომელიც სულ ცოტა ხნის წინ ვიპოვე და უკვე მათით აღფრთოვანებული ვარ, მინდა სიამაყით  წარმოგიდგენოთ ჩემი ახალი აღმოჩენა –  Hanson, უკვე წლებია რაც ჯგუფია არსებობს, მათი ყველაზე ცნობილი სინგლია Mmmbop რომელიც 1997 წელში ჩაიწერა. .  მაშინ ისინი პატარები იყვნენ სიმღერამ კი მალევე მოუტანათ დიდი წარმატება. ჯგუფი ძირითადად მღერის პოპ-როკს, მის სემადგენლობაში კი არიან ძმები ტეილორ, ისააკ და ზაკ ჰენსონები.

dfadfdf

#1 ალბათ დაფიქრებაც არაა საჭირო, იმის გამოსაცნობათ თუ ვის ერგო პირველი ადგილი, რა თქმა უნდა ყველა დროის ყველაზე დიდ ვარსკვლავს – Michael Jackson-ს, მისი სიმღერები რომ არა არ ვიცი რით უნდა მეცოცხლა, ალბათ გავნადგურდებდი, მილიარდჯერ გავიმეორებ , რომ ჩემთვის ყველაფერში ნომერი პირველია, მე არ ვაფასებ მას მხოლოდ როგორც მუსიკოსს, მე მიყვარს მისი პიროვნება, ადამიანი რომელმაც შეცვალა სამყარო და ჩემი ცხოვრება, ის პირველ ადგილზე ბევრად მეტს იმსახურებს.

michael-michael-jackson-25237761-827-1047.jpg

მის მუსიკასთან სიტყვები ზედმეტია, უბრალოდ დატკბით.

პ.ს მინდა გითხრათ, რომ არ არსებობს ჩემთვის მუსიკა, რომელიც ბერდება, ძალიან მიყვარს ძველი ჰიტები და ხსირადაც ვუსმენ.

Sunflowers (Part 4)

sunflower-wallpaper-i8

The years went by,  the girl grew up quickly, and during that time Sarah has never left her alone. They were like one. Lilly tried to avoid speaking about Sarah, but her parents were not deaf enough not to hear how she was talking loudly in her room, and they weren’t blind not to see how Lilly changed. Her mom Blamed in it herself and her father blamed her too, everyday life was harder for her mom. She was watching her and couldn’t do anything and she knew that it was her fault.

“Lilly can we speak? “ She said one day.

“Yes mom…”

“My dear, I think you need help. I will stand by your side any time, you can tell me everything If you want.”

“I knew it mom.–she smiled with a beautiful smile.

“You know I heard you were speaking to someone… As I know you were alone, weren’t you?”

Lilly got what Mom was talking about, she wanted to know about her friend. there was silent in which minutes seemed centuries.

“I will try to help you.” She spoke  again. “You know how important you are for me.”

“She knows everything, It doesn’t matter you say anything or not.” Sarah’s voice came from the corner of the room.

Lilly nodded her and started to speak what was happening to her. “ Mom I know that you are worrying but you don’t have reason for it. Sarah is my friend.”

“Again Sarah” She said and put her head in her hands like she didn’t want to show her girl her tears.

“Mom she is my friend…” She said calming her mom. She clapped her hand on mom’s shoulder, trying to see her face. “You know what? She is invisible, nobody can see her, because I’m special for her. She stands in front of you now.”

Woman looked at her like she was crazy…

Days went by, she woman tried to be friendly, to make daughter forget about Sarah, but all what she had tried was useless. Lilly’s mom decided to take her to the psychologist. For first time she refused to go there, and to say a word. The room was full of toys and beautiful paintings, psychologist knew how to treat girls like Lilly and soon the girl loved her too. She was speaking to her like with She did with Sarah, and it made searching easier, but anyway she refused speaking about what happened before Sarah appeared. After a few days late Psychologist  said that The girl needed help as fast as possible, because she had a  trauma because of a huge attack on her soul, that was really hard to research because, she refused to speak about that thing.

tumblr_static_5a78com13hc08k4cc80s0k0cg

10 years after that.

In a little room she sat on her bed, there was Sarah in the corner sitting her hands locked on her knees, they seemed sad. Door opened, and a middle aged woman entered with a short brown hair, she wore whites.

”It’s time to take your meds. “ she said in a soft voice.

Lilly watched without any gestures on her face, she was used to it. How couldn’t she It was more than 3 years after she was there.

“Shh… Sarah has a headache…” she said quickly, when woman started to come closer with noisy steps

“You have visitor outside “

Lilly’s face was motionless again. She took meds first and then walked after the woman.

“Will you come?” she asked before woman closed door.

Sarah refused.

They  were sitting in the garden full of people, some of them was walking without any emotions, some of them were jumping and  by every persons side there was a men or woman in white clothes.. Yes It was Psychiatric clinic.

A woman was sitting alone to the table, she was waiting for her daughter.

Lilly looked at her with frightening eyes. She was angry.

“I’m normal.” She started speaking with an angry voice.

“Being here is better for you.” She said and her eyes filled with tears.

They were there sitting and watching each other without words…

“If I didn’t say a word about your dead sister, your twin, you would be normal..” She whispered crying, she couldn’t watch in her eyes anymore, she blamed herself… But it wasn’t her fault, She don’’t knew what will happen after she said truth to her daughter.

Anime-twin-girls-69613307325

Sunflowers (Part 3)

sunflower-611-14

 

It Was Morning. Lilly opened her eyes when the sun’s light ran through the window. The clock showed just 8 P.M. Her doll sat on the chair next to her bed, She found getting up very hard after a long night. She understood what a terrible dream it was, and was asking herself why didn’t she wake up at night, when she had nightmares she used to wake up.

She was still in her bad, but the sun annoyed, the eyes were getting more and more tired because of the sun, so little girl had no choice she had to get up, when she touched the floor first thing what she had done was saying “Hello” to her  doll. She loved it really too much, she acted like it was real, like it could hear, speak, and when she was playing with it everyone said that she was born to be actress. She was so beautiful when she played. In her  gestures and movements you could say that she loved it. She treated to doll warmly, she didn’t like girls of her age she was different, she knew more then others.

 

she went out with her doll. she ran to the place where sunfloweres were growing, She loved that place after the moment , when she heared the trouth from her mother. 

She put the doll on the stone when suddenly Something appiared from the ground.. It raised from earth, Like soul, She was Sarah… Lilly felt afreid but she didn’t scream this time..

“You are real?” She asked terrified voice…

“Yes what’s the metter?”

“I thought that I What I saw… It.. It was a dream…”

Sarah  chuckled… “I know It’s seems unreal, and you are more serious then other your aged girls but…”

“I know but… It was easier to believe that all I’ve seen yesterday was just a dream.”

Lilly’s eyes vere getting wet, when she realised that all she saw yesterday was real… All she heared…

“What’s wrong?” Sarah asked standing in front of her, she was so warm when she talked to her.

 

1183434-bigthumbnail

“He’s angry.”

“Don’t think about him, you are different, that’s all.”

” I’m scared.” Words flew from her mouth.

“For what?”

” One day I’ll lost them all…”

“If you want, I’ll dissappiar from your life anymore.” sarah said and smiled like saing these words were nothing to her.

“No….If you leave me, then I’ll be all alone.” Lilly’s voice was broken.